ابوهيثم مرد جنگ اميرالمؤمنين ( ع ) ابوهيثم را در شمار مردانى ياد مىكند كه دعوت به جهاد در راه خدا را مىپذيرفتند و به رهبر خويش اطمينان داشته و از او تبعيت مىكردند . « 1 » آرى ابوهيثم اين چنين بود ، و به همين جهت در تمام غزوه‌هاى زمان پيامبر ( ص ) شركت كرد « 2 » چنان كه درجنگهاى اميرالمؤمنين ( ع ) تازمانى كه به شهادت رسيد حضور فعّال داشت . او درمبارزه با دشمنان خدا هرگزاحساس ضعف و خستگى ننمود و در هر زمان نداى جهاد فى سبيل اللّه را از جان و دل لبيك گفت . على ( ع ) در ميان مهاجر و انصار ياران باوفايى داشت كه همگى اهل معرفت و يقين بودند و به هنگام نبرد شجاعانه به استقبال شهادت مىرفتند . يارانى مانند : عمّار ، مقداد و ابوهيثم « 3 » و . . . آنها كه از بهترين ياران آن حضرت بودند . و در رويارويى با باطل جام شهادت را بر سر كشيدند . و چه بسا اميرمؤمنان در فراقشان اشك ريخت و از فداكارى و جانبازيشان سخن گفت . حضرتش در خطبه 181 ، از مقام والاى آنان ياد مىكند و مىفرمايد : « ما ضرَّ ، اخْوَانَنَاالَّذِينَ سُفِكتْ دِماؤُهُم بِصِفَّيْنِ . . . » راستى برادران ما كه خونشان در صفين ريخت اگر امروز زنده نيستند چه زيان ديده‌اند . خوشا به حالشان كه نيستند تا از اين لقمه‌هاى گلوگير بخورند ! و از اين آبهاى ناگوار بنوشند ! به خدا سوگند آنها خدا را ملاقات كردند و خداوند پاداششان را داد و آنها را بعد از « خوف » در سراى

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 181 . ( 2 ) . سفينة البحار ، ج 2 ، ص 696 ؛ اسدالغابة ، ابن اثير ، ج 4 ، ص 274 ، بيروت . ( 3 ) . المعيار و الموازنة ، ابوجعفر اسكافى ، ص 98 ، بيروت .