شبلنجى روايت كرده كه آن حضرت گذر فرمود بر حسن و حسين ؛ پس گردن مبارك را فرود آورد ، و آنها را برداشت و فرمود : « نِعْمَ الْمَطِيَّةُ مَطِيَّتُهُما ، وَ نِعْمَ الرَّاكِبانِ هُما » « 1 » يعنى : خوب مركبى است مركب آنها و خوب سوارهايى هستند آنها . و جمال الدين حنفى زرندى و ترمذى و ابن حجر از ابن عباس روايت كرده‌اند كه پيغمبر ( ص ) حسين را بر دوش گرفته بود مردى گفت : خوب مركبى سوار شده‌اى . پيغمبر فرمود : « نِعْمَ الرَّاكِبُ هُوَ » « 2 » ؛ يعنى : خوب سوارى است او و در اين موضوع زرندى روايات ديگر نيز از عمر و جابر و سعد ، و انس روايت كرده است . « 3 » 7 - دوستى حسين ( ع ) واجب است احاديث در وجوب دوستى و مودت حسين ( ع ) متواتر است . از جمله ابن عبدالبر ، و ابو حاتم ، و محبّ طبرى در حديثى از عبداللَّه بن عمر روايت كرده‌اند كه پيغمبر ( ص ) فرمود : مَنْ احَبَّنى فَلْيُحِبَّ هذَيْنِ . هر كس مرا دوست دارد بايد اين دو را دوست بدارد ! ابن عبدالبر گفته است در معجم بغوى نيز حديثى نظير اين حديث از شداد بن الهاد روايت شده است . « 4 » دولابى ، و احمد بن حنبل از يعلى بن مره روايت كرده‌اند كه حسن و حسين ( س ) آمدند به سوى پيغمبر ( ص ) در حالى كه از يكديگر در تشرف بمحضر جدّ بزرگوار خود پيشى مىجستند . يكى از ايشان پيش از ديگرى رسيد . پيغمبر ( ص ) دست به گردنش انداخت و او را به دل خويش چسبانيد اين را بوسيد ، و سپس آن يك را بوسيده سپس فرمود :

--> ( 1 ) . نور الابصار ، ص 109 . ( 2 ) . ترمذى ، ج 13 ، ص 198 - 199 ؛ نظم درر السمطين ، ص 212 ؛ صواعق ، ص 135 . ( 3 ) . نظم درر السمطين ، ص 211 - 212 . ( 4 ) . الاصابة ، ج 1 ، ص 330 و 1719 ؛ ذخائر العقبى ، ص 123 .