جنگ در دامنهء كوه احد ( دريك فرسنگى مدينه ) ميان سپاه توحيد و مشركان قريش در گرفت آغاز جنگ به سود مسلمانان بود و دشمن در آستانهء شكست قرار گرفت . عدّه‌اى از پرچمداران دشمن يكى پس از ديگرى به دست تواناى امير مؤمنان على عليه السّلام به هلاكت رسيدند ، و حمزه نيز شمارى از مشركان را به خاك هلاكت افكند . مسلمانان شمشير در ميان دشمن نهادند و آنان را از دم تيغ گذراندند ، و خداوند نصرت خود را بر آنان فرو رساند ، و وعدهء خود را تحقق بخشيد . در نتيجه دشمن تارو مار شد ، و چشم انداز شكست آنان قطعى بود . « 1 » مسلمانان بر خيمه و خرگاه دشمن يورش بردند و مشغول غنيمت گيرى دارايى هاى ايشان شدند . از سوى ديگر پيامبر صلى اللّه عليه و آله پيش از آغاز جنگ ، تعداد پنجاه تيرانداز چيره دست را مأموريت داد در تنگه اى كه در دامنهء كوه قرار داشت و به تنگه « عينين » معروف بود مستقر شوند . اين تنگه تنها راهى بود كه دشمن از طريق آن مى توانست نيروهاى خود را از پشت سرِ رزمندگان اسلام وارد عمل كند و بدين ترتيب مسلمانان را از دو سو مورد حمله قرار دهد . بجز فرمانده گروه ( عبداللّه بن جبير ) و تعداد انگشت شمارى از افراد وى بقيّه تيراندازان با ديدن جمع آورى غنايم بوسيله مسلمانان ، سنگر خود را رها كرده و به سوى غنيمت گيرى هجوم بردند . تنگهء نامبرده با ده تن نيرو مورد حملهء دو هزار سرباز مجهز به فرماندهى خالد بن وليد قرار گرفت ، و نيروهاى باقيمانده در تنگه پس از مقاومتى دلاورانه همگى به شهادت رسيدند ، و در نتيجه دشمن موفق شد آنچه را كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله از آن بيمناك بود تحقق بخشيد از آن پس جنگ با شدت هر چه تمامتر در گرفت ، و در نتيجه ضربه هاى جبران ناپذيرى

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 513 .