يكى از مورّخان بزرگ اهل سنت مىنويسد : يزيد با گفتن اين اشعار بطور قطع كفرش را اظهار نموده است . « 1 » بنابراين ، پس از رحلت پيامبر اكرم ( ص ) سياست و مديريت جامعه از دين جدا شد و به‌تدريج ، قدرت در دست عدّه‌اى مشرك و بىدين قرارگرفت كه اساساً منكر خدا ونبوّت بودند . اين است نتيجه فاصله افتادن بين اولياء خدا و سياست و تدبير و اداره جامعه اسلامى . و تاريخ گواهى مىدهد كه اگر دينداران دست از سياست بكشند ، سياست بازان دست از سر دين بر نمىدارند و دين و پيروانش را بازيچه هوس‌هاى خويش مىنمايند چنان كه در صدر اسلام چنين شد . 2 . تسلّط افراد فاسق بر سرنوشت مسلمانان پيامد ديگر مهجوريت امام معصوم ( ع ) و غصب شدن خلافت اسلامى ، سلطه امويان ، اين دشمنان ديرينه اسلام بر سرنوشت مسلمين بود . شايد در تاريخ كم نظير باشد كه مخالفان درجه اوّل يك مكتب و ايدئولوژى در مدت كوتاهى با عوض كردن پوستين خود ، اين چنين رهبرى آن را به دست بگيرند . بنى اميّه تا سال هشتم هجرت از دشمنان سرسخت اسلام بودند . در فتح مكّه وقتى اقتدار مسلمانان را ديدند چاره‌اى جز پذيرش اسلام نديدند . لذا تظاهر به مسلمانى كردند . پس از رحلت پيامبر ( ص ) در زمان عمر در دستگاه رهبرى نفوذ كردند و در زمان عثمان مناصب حكومتى را يكى پس از ديگرى بدست آوردند . با شهادت امام على ( ع ) و تحميل صلح بر امام حسن ( ع ) سلطه همه جانبه خود را بر كلّ جهان اسلام گسترش دادند . تسلّط اين قبيلهء سوداگر كه هرگز اسلام را باور نكرده بودند بر سرنوشت مسلمانان به معناى به خطر افتادن اساس اسلام بود . از اين رو ، اولياء خدا همواره روشنگرى مىكردند و ماهيت پليد امويان و خيانت‌هاى آنها را بيان مىكردند .

--> ( 1 ) - تذكرة الخواص ، ص 290 .