امام حسين ( ع ) در نامه‌اى به معاويه نوشت : . . . من در ترك آن ( بيعت با يزيد ) ، از تو و حزب ظالم و ستمگر و يارىكنندگان شيطان رانده شده نمىترسم ! آيا تو از روى ظلم و تجاوز ، قاتل « حجر بن عدى » و ياران او كه در براندازى ظلم ، مخالفت با بدعت‌ها مبارزه كردند نيستى ، بعد از آنكه به آنان با عهدهاى شديد امان دادى ؟ آيا تو قاتل « عمرو بن حمق خزاعى » نيستى ؟ كسى كه صحابه پيامبر ( ص ) بوده و عبادت او را ضعيف كرده ، چهره او را تغيير داده و جسم او را لاغر كرده بود ؟ ! . . . تو سنت پيامبر ( ص ) را ترك كرده و فرمان او را عمداً مخالفت كردى و بدون هدايت الهى به دنبال هواى خود رفتى . آنگاه « زياد » را به بصره و كوفه مسلّط كردى در حالى كه او دست‌هاى مسلمانان را قطع كرده ، چشمان آنان را نابينا و آنها را به شاخه‌ها آويزان مىساخت . آيا تو قاتل آن دو حضرمى نيستى ؟ همان كسانى كه زياد دربارهء آنها ، نامه‌اى به تو نوشت و در آن گفت كه اين دو تن بر دين على ( ع ) هستند ، و تو به او نوشتى هر كس بر دين و رأى على است بكش ، او نيز به فرمان تو آنها را كشت . دين على ( ع ) همان دين محمد ( ص ) است كسى كه پدر تو با او مبارزه مىكرد . دينى كه باعث نشستن تو در جايگاه او شد . و اگر اين دين نبود بهترين فضيلت تو تحمّل مشقّت بار سفر زمستانى و تابستانى بود و من فتنه‌اى براى امّت بزرگ‌تر از حكومت تو نمىدانم . و براى خود و دين خود چيزى بالاتر از جهاد با تو نمىشناسم اگر آن را انجام دهم كه به واسطه آن نزديك به پروردگار شده‌ام و اگر انجام ندهم گناهى است كه بايد از كوتاهى در آن از خداوند طلب مغفرت نمايم . . . خداوند تو را به خاطر اينكه با گمان بد به مردم ، آنها را دستگير و با شبهه و تهمت آنان را به قتل رسانده و مردم را به بيعت با فرزند سفيه ، شرابخوار و بازيگر با سگ واداشته‌اى فراموش نمىكند . من براى تو جز اين نمىگويم كه تو در حق خود خسران كرده ، دينت را ضايع و امانتى كه در دستت دارى مورد سوء استفاده قرار داده و رعيت خود را گول زده و جايگاهت را پر از آتش مىكنى . « 1 » و در نامه‌هاى « عبدالله بن جعفر » ، « عبدالله بن زبير » و « ابن عباس » نيز مطالبى آمده است كه با ذكر فرمايشات امام حسين ( ع ) از نقل آنها بىنياز هستيم .

--> ( 1 ) - الامامة والسياسة ، ج 1 ، ص 202 - 204 .