امويان از ديدگاه مسلمانان خاندان اموى به سركردگى ابوسفيان حدود بيست سال در مقابل پيامبر اكرم ( ص ) مقاومت كرد و جنگ‌هاى عديده‌اى را بر ضد اسلام طرّاحى نمود ؛ و در جريان فتح مكّه در مقابل عظمت مسلمانان مجبور به تسليم گرديدند . پيامبر رحمت ( ص ) از آنان به عنوان « طُلقا » ياد كرد و خيانت‌هاى گذشته ايشان را بخشيد ؛ امّا هرگز « طُلقا » همرديف مجاهدان و مهاجران قرار نگرفتند و مؤمنان راستين نگرش خاصى به آنان داشتند . اين خاندان جايگاه معنوى خوبى در جامعه اسلامى نداشتند ؛ امّا با به قدرت رسيدن عثمان مسلمانان با آنان بيشتر آشنا شدند و او به سبب انحرافش از ارزش‌هاى اسلامى ، به دست عدّه‌اى از مسلمانان انقلابى كه از تبعيض‌ها و بىعدالتىها به ستوه آمده بودند كشته شد . سپس مسلمانان با مولى الموحّدين على ( ع ) بيعت كردند و او را به عنوان پيشواى خود برگزيدند . « معاويه » كه از زمان « عمر » به عنوان والى منطقه زرخيز شام حكم مىراند ، از بيعت با امام على ( ع ) سر باز زد و بر خلاف اصول مسلّم دينى و اجتماعى ، با استفاده از زر و زور و تزوير در مقابل پيشواى مسلمانان ايستاد و جنگ‌هاى داخلى در جهان اسلام را پايه‌گذارى نمود . او با نيرنگ و خدعه توانست نيروى مسلمانان را بر ضد اسلام به كار گيرد و با اين كار ، مشكلات فراوانى بر راه حكومت على ( ع ) به‌وجود آورد و مانع اصلاحات كلّى امام ( ع ) گردد . با شهادت على ( ع ) ، معاويه با سپاه مزدور و احمق شام به طرف عراق حركت كرد و با حيله و مكر در سپاه امام حسن ( ع ) نفوذ كرد و از اين راه امام ( ع ) را به صلح و واگذارى حكومت مجبور نمود و از اين پس ، تا بيست سال بر كل جهان اسلام حكم راند . در اين دوران ، مسلمانان بيش از پيش با چهرهء كريه بنىاميّه آشنا شدند . معاويه بدعت‌هاى فراوانى در دين ايجاد كرد و جنايت‌هاى متعددى مرتكب شد . او با بىرحمى و قساوت هر صداى اصلاح‌طلبانه‌اى را سركوب مىكرد ، شهادت « عمرو بن حمق » و « حجر بن عدى » و يارانش ، و هزاران مسلمان بىگناه كه در حملات « بسر بن ارطاة » و « ابن زياد » صورت گرفت ، نمونه‌هايى از آنهاست .