علىاكبر ( ع ) فرزند امام حسين ( ع ) ، علاوه بر اينكه به خاندان با كرامت علوى تعلّق داشت از كمالات معنوى زيادى برخوردار بود و مورد توجّه دينداران و آزادگان قرار داشت . شهادت او ، كشته شدن يك فرد معمولى نبود ، بلكه پايه‌هاى كفر و نفاق اموى با شهادت مظلومانه آن بزرگوار متزلزل گرديد . علىاكبر در سخن گفتن فصيح و از نظر صورت از همه مردم زيباتر و اخلاقش از همه نيكوتر بود و از ايمانى محكم و استوار برخوردار بود . « 1 » براى اينكه اعتقاد راسخ او را ( كه منشأ همه خيرات و بركات بود ) بدانيم ، لازم است به پاسخ وى به امام حسين ( ع ) كه خبر شهادت اصحاب را داده بود بنگريم . مؤلف « اعلام الورى » در اين بارهء مىنويسد : بعد از حركت از قصر بنى مقاتل ( يكى از منازل بين راه مكّه به كربلا ) امام حسين ( ع ) را خواب سبكى فرا گرفت . ناگهان بيدار شد و كلمه استرجاع ( انّا للّه وَ انَّا اليه راجِعُون ) را تكرار مىكرد . على اكبر از علّت آن پرسيد . امام ( ع ) فرمود : اينك هاتفى ندا داد كه اين كاروان به سوى مرگ پيش مىرود . علىاكبر ( ع ) عرض كرد : الَسْنا عَلَى الْحَق ؟ آيا ما بر حق نيستيم ؟ امام ( ع ) فرمود : آرى ما بر حق هستيم . على اكبر عرض كرد . در اين صورت باكى از مرگ نداريم ! امام حسين ( ع ) كه از اين جمله فرزندش بسيار خوشحال گرديده بود از خداوند متعال براى او پاداش خير طلب نمود . « 2 » او در شجاعت و دلاورى نيز بىنظير بود ، و در حالى كه تشنگى و سنگينى آلات جنگى به سختى وى را آزار مىداد ، در مبارزه و ستيزه با دشمن تلاش مىكرد و اين رجزها را مىخواند : الْحَربُ قَدْ بانَتْ لَهَا الْحَقايِقْ * وَ ظَهَرت مِنْ بَعدِها مَصادِقْ وَاللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ لا نُفارِقْ * جُمُوعَكُم اوْ تُعْمَدَ الْبَوارِقْ « 3 »

--> ( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 1 ، ص 607 . ( 2 ) - اعلام الورى ، ج 1 ، ص 450 : الارشاد ، ص 431 ، الكامل فى التاريخ ، ابن اثير ، ج 2 ، ص 555 . ( 3 ) - بحار الانوار ، علامه محمدباقر مجلسى ، ج 45 ، ص 43 - 44 .