حسين بن على ( ع ) از اين جهت سرآمد اولياى الهى است . او براى سركوب بنىاميّه و ستيزه با ظلم و فساد آنان ، با تمام هستى به مبارزه برخاست و در اين راه ، جان خود و عزيزانش را فدا كرد . او در يكى از بيانات خويش فرمود : اين قوم ( بنى اميّه ) اطاعت شيطان را به جاى اطاعت و بندگى خدا برگزيده‌اند و در زمين فساد را ترويج و حدود الهى را تعطيل نموده‌اند . شراب مىنوشند و در اموال فقرا و مساكين تصرّف مىكنند . و من شايسته‌ترين فرد براى نصرت و يارى دين خدا و جهاد در راه او مىباشم . « 1 » در بيانى ديگر پس از تبيين وضعيّت اسف‌بار جامعه اسلامى فرمود : فَانّى لا ارَى الْمَوْتَ الَّا السَّعادَة وَالْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الَّا بَرَما . « 2 » پس ( در چنين محيطى ) من مرگ را جز سعادت و زندگى با ستمگران را جز تباهى نمىبينم . و بيعت با يزيد را از آن جهت كه فردى ستمگر و متجاهر به فسق بود امرى محال دانست . « 3 » همچنين در نامه‌اى كه به معاويه نوشتند با ذكر جنايات وى در حقّ مسلمانان ، عدم لياقت او را براى خلافت اعلام و اعلان نمودند . « 4 » در نامه خود به مردم كوفه نيز نوشت : فَلَعْمرى مَا الْامامُ الَّا الْحاكِمُ بِالْكِتابِ ، الْقائِمُ بِالْقِسْطِ . . . « 5 » به جانم سوگند ! امام كسى نيست جز آن كه براساس كتاب خدا حكومت كند و اقامه كننده قسط و عدل باشد .

--> ( 1 ) - موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ، ص 336 . ( 2 ) - همان ، ص 356 . ( 3 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 267 و 335 . ( 4 ) - انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 142 . ( 5 ) - الارشاد ، ج 2 ، ص 381 .