دعوت كرد به منزلش بروند . وقتى آنان به خانهء امام ( ع ) آمدند با مهربانى از آنان پذيرايى كرد و به هر يكى از آنها جامه و چند درهم عنايت فرمود . « 1 » امام حسين ( ع ) مورد احترام وافر مردم مسلمان بود ؛ زيرا هميشه پياده به حجّ مىرفت و خود را عبد خدا مىدانست . « 2 » با مردم زندگى مىكرد ، با فقرا معاشرت مىنمود و به همين جهت كسانى كه امام حسين ( ع ) را مىشناختند از صميم دل به او احترام مىگذاشتند . اساساً انبياء و ائمه ( ع ) به دليل همين خصلت‌هاى انسانى ، در طول تاريخ مراد و محبوب و معشوق انسان‌هاى وارسته و آزاده قرار گرفتند ؛ بر خلاف احترام مردم به سلاطين و قدرتمندان كه احترام به آنها صورى و ظاهرى ، و تنها به خاطر دبدبه و كبكبهء ظاهرى آنها بوده است . در روز عاشورا نيز امام حسين ( ع ) حركت فوق‌العاده‌اى انجام داد كه از قلب رئوف و از روح بلند و متواضعش نشأت مىيافت و آن اين بود كه وقتى بالاى سر غلامش رسيد او در لحظات آخر جان دادن بود ؛ غلام آنگاه كه امام ( ع ) را بالاى سر خود ديد لبخند زد . گر طبيبانه بيايى به سر بالينم * به دو عالم ندهم لذّت بيمارى را امام حسين ( ع ) خم شد و صورتش را روى صورت غلام قرار داد ؛ همانطور كه نسبت به على اكبرش اظهار محبّت كرده بود . « 3 » صداقت و صراحت از خصلت‌هايى كه مرضىّ خداى متعال و بندگان شرافتمند و آزاده اوست ، صداقت و صراحت در بيان و عمل مىباشد . معاشرت و زندگى با صادقين بركات مادّى و معنوى را به دنبال دارد ؛ لذا خداوند تعالى مؤمنان را به تقوا و همراهى با صادقين امر فرموده است :

--> ( 1 ) - مناقب آل ابىطالب ، ابى جعفر رشيدالدين محمد بن على بن شهرآشوب ، ج 4 ، ص 66 . ( 2 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 216 . ( 3 ) - اعيان الشيعه ، ج 1 ، ص 607 ؛ مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 24 .