لا اعْطيكُمْ بِيَدى اعْطاءَ الذَّليلِ « 1 » همچون ذليلان دست بيعت با شما نخواهم داد . و صبح عاشورا در آغاز نبرد ، ضمن سخنانى ، فرمود : اما وَاللَّهِ لا اجيبُهُمْ الى شَىءٍ مِمَّا يُريدُونَ حَتّى الْقَى اللَّهَ تَعالى وَ انَا مُخَضَّبٌ بِدَمى . « 2 » به خدا سوگند آنچه را از من مىخواهند ( تسليم شدن ) نخواهم پذيرفت ، تا اينكه خدا را در حالى ديدار كنم كه به خون خويش خضاب شده باشم . در بيان ديگرى نيز خطاب به سپاه « ابن زياد » فرمود : الا انَّ الدَّعى ابْنَ الدّعى قَدْ تَرَكَنى بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَةِ ، وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةَ يَأبَى اللَّهُ ذلِكَ لَنا وَ رَسُولُهُ وَ مُجُورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ وَ انُوفٌ حَمِيَّةٌ وَ نُفُوسٌ ابِيَّةٌ عَلى انْ نُؤْثَرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الْكِرام . « 3 » هان ! كه اين فرومايهء ناپاك زاده ( ابن زياد ) مرا بين كشته شدن و ذلّت مخيّر ساخته و حال آنكه ( پذيرش ) ذلت از ما به دور است . ( چرا كه ) خدا و رسول و دامان‌هاى پاك و جان‌هاى غيرتمند و با عزّت آن را براى ما نمىپذيرند كه ما اطاعت از فرومايگان را بر شهادت كريمانه ترجيح دهيم ! امام ( ع ) مرگ با عزّت را برتر از زندگى با ذلّت مىدانست و در موارد متعدّدى به اين مطلب تصريح فرمود ؛ به عنوان نمونه مىتوان از برخورد امام حسين ( ع ) با سپاه حرّ ياد كرد . وقتى « حرّ » امام ( ع ) را تهديد به مرگ كرد . حضرت ( ع ) با آسان شمردن مرگ در راه حق و رسيدن به عزّت ، فرمود : من از مرگ باكى ندارم ، مرگ ، راحت‌ترين راه براى رسيدن به عزّت است . مرگ در راه عزّت ، زندگى جاودانه است و زندگانى ذلّت بار ، مرگ است . مرا از مرگ مىترسانى ؟ چه گمان

--> ( 1 ) - الارشاد ، شيخ مفيد ، ص 419 ؛ مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 358 . ( 2 ) - موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ، ص 432 . ( 3 ) - الاحتجاج ، ج 2 ، ص 90 .