امام حسين ( ع ) از آغاز حركت به دشوارى و گرفتارىهاى بعدى نهضت كاملًا واقف بود ؛ امّا شعار حضرت ( ع ) اين بود كه رضايت و خواست خدا در تحقق اين نهضت خونين است لذا بايد انجام شود . به همين جهت آنگاه كه از مكّه عزم كربلا كرد ، در خطبه‌اى پس از حمد و ثناى الهى و اعلام اشتياق خودش به مرگ ، خطاب به اصحابش فرمود : رِضَىَ اللَّهِ رِضانا اهْلَ الْبَيتِ ، نَصْبِرُ عَلى بَلائِهِ وَ يُوَفّينا اجْرَ الصَّابِرين . . . مَنْ كانَ باذِلًافينا مُهْجَتَهُ وَ مُوَطِّناً علَى لِقاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْيَرحَلْ مَعَنا فَانَّنى راحِلٌ مُصبحاً انْ شاءَ اللَّهُ تَعالى « 1 » رضايت و خشنودى خدا ، رضايت و خشنودى ما اهل‌بيت است ، بر بلا و گرفتارى كه از جانب اوست صبر خواهيم كرد . و پاداش صابران را بر ما عنايت خواهد نمود . . . هر يك از شما كه آماده است خون [ جان ] خويش را در راه ما فدا كند و جانش را در راه لقاى پروردگار نثار كند آماده حركت با ما باشد كه من فردا صبح حركت خواهم كرد . اگر خدا بخواهد . و در آخرين لحظات عمرش نيز با حنجر خونين فرمود : « الهى رِضىً بِقَضائِكَ . » « 2 » امام حسين ( ع ) تنها درصدد انجام تكليف نبود ، بلكه عاشقانه و مشتاقانه به دعوت حق لبّيك گفت و او و تربيت‌شدگان مكتبش براى رسيدن به لقاى حق و رضوان او ( عزّوجلّ ) لحظه شمارى مىكردند و تمام كوشش خود را براى رسيدن به اين پاداش عظيم به كار بردند . غواصّى كن گرت گهر مىبايد * غوّاصان را چار هنر مىبايد سر رشته به دست يار و جان در كف دست * دم نازدن و قدم ز سر مىبايد استاد شهيد مطهّرى ( ره ) پس از نقل اين رباعى مىنويسد : در اين رباعى حقيقت تسليم از جنبه مثبت خوب بيان شده است . . . حركت يك غوّاص در قعر دريا با حركت معمولى يك آدم در خيابان از چهار جهت با هم فرق دارند : يكى اينكه سر رشته كار در دست ديگرى است . دوم اينكه غواصّى كار خطرناكى است و در

--> ( 1 ) - كشف الغمّة ، ج 2 ، ص 239 ؛ مقتل الحسين ، مُقرّم ، ص 166 . ( 2 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، مقرّم ، ص 283 .