يقيناً بين پيامبر ( ص ) و اهل‌بيت ( ع ) يك پيوند روحى و همفكرى كامل و تمام عيار حاكم بوده كه رسول خدا ( ص ) از آن وحدت با جمله « انَا سِلْمٌ لِمَنْ سالَمْتُمْ » خبر داده است . اين جمله بيانگر اين است كه طرز تفكّر و سلوك و روش اهل‌بيت ( ع ) همانند رسول خدا ( ص ) مىباشد و هيچ تفاوتى ندارد ؛ لذا جنگ با آنها جنگ با رسول خدا ( ص ) است . بنابراين جمله « حُسَينٌ مِنّى وَ انَا مِنْ حُسَينٍ » بدين معناست كه حسين ( ع ) با همان مظاهر و فضائل ، مظهر اعلاى نبىّ مكرّم اسلام ( ص ) و تتمه و امتداد نور ايشان است كه پس از غروب خورشيد نبوّت با اشعهء نور وجود او تاريكىهاى جهالت روشن گرديد . چنان كه پيامبر ( ص ) فرمود : اهْتَدَوا بِالشَّمْسِ ، فَاذا غابَتِ الشَّمْسُ فَاهْتَدَوا بِالْقَمَرِ ، فَاذا غابَ الْقَمَرُ فَاهْتَدَوا بالزُّهْرَةِفَاذا غابَتِ الزُّهْرَةُ فَاهْتَدَوا بِالْفَرقَدَينِ ؛ فَقيلَ يا رَسُولَ اللَّهِ ! مَا الشّمْسُ ؟ وَ مَا الْقَمَرُ ؟ وَ مَا الزُّهْرَةُ ؟ وَ مَا الْفَرْقَدانِ ؟ قالَ : الشَّمْسُ انَا ؛ وَالْقَمَرُ عَلِىٌ ؛ وَالزُّهْرَةُ فاطِمَةُ ؛ وَالْفَرْقَدانِ الْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ . « 1 » حسين‌بن‌على ( ع ) در انديشه و گفتار و كردار همچون پيامبر ( ص ) است بلكه حسين ( ع ) تجسّم قرآن و سنّت پيامبر ( ص ) است و چيزى جز اين دو در نهاد او وجود ندارد . در اين راستا فراز دوم فرمايش پيامبر ( ص ) كه فرمود : « احَبَّ اللَّهُ مَنْ احَبَّ حُسَيْناً » معنا پيدا مىكند . زيرا محبّت خداى متعال بى حساب نصيب كسى نمىشود . و دقيقاً به همين جهت است كه دوستى او دوستى با خدا و رسول خدا ( ص ) است و دشمنى با او دشمنى با خدا و رسول خدا ( ص ) مىباشد . و محبّ او اهل بهشت و دشمن او اهل جهنّم است .

--> ( 1 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 162 . پيامبر ( ص ) فرمود : براى راه يافتن به مقصد از نور خورشيد استفاده كنيد ؛ وقتى خورشيد غايب شد از نور ماه بهره ببريد وقتى از آن محروم شديد از نور زهره استفاده كنيد وقتى زهره ناپديد شد از فرقدين ( ستارگان نزديك قطب شمال ) كمك بگيريد . كسى گفت : يا رسول الله مراد شما از خورشيد ، ماه ، زهره و فرقدين چيست ؟ حضرت پاسخ داد : من خورشيدم و على ماه و زهره فاطمه است و حسن و حسين فرقدان هستند .