فصل دوم : شخصيت دينى و مذهبى امام حسين ( ع ) حسين بن على ( ع ) طبق نصّ پيامبر خاتم ( ص ) حجت خدا بر خلق ، امام معصوم ، محبوب خدا و پيامبر ( ص ) ، سيّد جوانان بهشت ، جزء اصحاب كساء و اهل‌بيت پيغمبر ( ص ) ، آگاه‌ترين امّت ( در عصر خويش ) به كتاب و سنّت و صاحب كرامات و فضايل معنوى بىشمارى بوده است . به همين جهت از نظر دينى و مذهبى از اعتبار و منزلت والايى در جامعه اسلامى برخوردار بود . گرچه عدّه‌اى از مسلمانان به امامت آن حضرت ( ع ) معتقد نبودند ، ليكن فضايل ديگرش را باور داشتند و او را محترم و بزرگ مىدانستند ؛ چنان كه وقتى امام‌حسين ( ع ) وارد مكّه شد ، مردم گروه گروه به محضر امام ( ع ) رسيدند و « عبدالله‌بن زبير » را كه زودتر از آن حضرت ( ع ) وارد مكّه شده بود رها نمودند . « دينورى » در اين باره مىنويسد : وقتى حسين بن على ( ع ) وارد مكّه شد و در « شعب على » فرود آمد مردم گرد او جمع شدند و عبدالله بن زبير را ترك كردند . ( مردم قبل از آمدن حسين ( ع ) دور ابن زبير جمع شده بودند ) اين امر بر « ابن زبير » گران آمد و فهميد تا حسين ( ع ) در مكّه است كسى نزد او نمىآيد . و مردم صبح و شام دسته دسته دور حسين ( ع ) گرد مىآمدند . « 1 » و مردم كوفه با اعتقاد به فضايل و كمالات معنوى امام ( ع ) هزاران نامه به او فرستادند و درخواست كردند رهبرى اجتماع آنان و مبارزاتشان را بپذيرد .

--> ( 1 ) - الاخبار الطّوال ، ص 229 ؛ الارشاد ، شيخ مفيد ( ره ) ، ترجمه محمدباقر ساعدى خراسانى ، ج 2 ، ص 377 .