همچنين نقل شده است كه آن حضرت ( ع ) فرمود : كَفَرَ الْقَوْمُ وَ قَدْماً رَغِبُوا * عَنْ ثَوابِ اللَّهِ رَبَّ الثَّقَلينِ قَتَلُوا قَدَما عَليّاً وَ ابنَهُ * حَسنُ الْخيرِ وَ جاؤُا لِلْحُسين خِيَرَةَ اللَّهِ مِنَ الْخَلْقِ ابى * بَعدَ جدّى فَانَا ابْنُ الْخِيَرَتين « 1 » « مرحوم طبرسى » در احتجاج مىنويسد : وقتى اصحاب امام حسين ( ع ) يكى پس از ديگرى به شهادت رسيدند و آن حضرت ( ع ) تنها ماند ، در حالى كه شمشيرش را از غلاف كشيده بود و به طرف شهادت قدم برمىداشت در مقابل لشكر ابن سعد قرار گرفت و افتخارات خودش را اظهار فرمود . « 2 » مرحوم طبرسى نيز اشعار مذكور از مقتل خوارزمى را با تفاوت مختصرى آورده است . « 3 » آنچه در اين مورد قابل توجه است اين است كه امام حسين ( ع ) ابتدا شرافت و اصالت خانوادگى خويش را بيان مىكند و پس از آن فضايل ديگر خودش را ذكر مىنمايد . اين سخنان امام ( ع ) براى لشكريان ابن زياد كه ظاهراً مسلمان بودند مىبايست - تكان‌دهنده باشد - امّا فرومايگى و پستى اين مردم به حدّى بود كه علىرغم احترامى كه در دل به آن حضرت ( ع ) و خاندان او قائل بودند با او به ستيز برخاستند . استاد مطهّرى به نقل از « عقّاد » در اين باره مىنويسد : موضوع نسب امام حسين ( ع ) و محبت زائد الوصف پيغمبر اكرم ( ص ) را در تحليل قضيه كربلا نبايد از ياد برد ، زيرا با اين مقياس كاملًا مىتوانيم بفهميم كه سپاه يزيد چگونه مردمى بدون ايده‌آل و منفعت‌پرست بودند و چگونه به رغم احترامى كه براى امام حسين ( ع ) در دل قائل

--> ( 1 ) - مقتل الحسين ( ع ) خوارزمى ، همان . ترجمهء ابيات : قوم كافر شدند و از دير زمانى از ثواب خداوند كه پروردگار ثقلين است اعراض كردند . قبلًا على ( ع ) و فرزندش حسن ( ع ) را كشتند و اينك بر حسين ( ع ) هجوم آوردند . برگزيدهء خلق ( مردم ) پس از جدّم ( محمّد ( ص ) ) پدرم بود و من فرزند دو برگزيده‌ام . ( 2 ) - الاحتجاج ، طبرسى ، ج 2 ، ص 103 . ( 3 ) - همان .