خودش مىدانست و ريختن خون وى را حرام مىشمرد . امير مؤمنان عليه السلام در اين باره مىفرمايد : « آرى پيامبر بر حسب مأموريتى كه داشت رسالت‌هاى پروردگارش را ابلاغ نمود . پس خداوند به‌وسيله آن حضرت شكاف‌هاى ناشى از اختلاف را پر كرد و ميان خويشاوندان همبستگى و الفت به وجود آورد . آن هم در پى شعله‌هاى عداوتى كه در سينه‌ها افروخته شده بود و كينه‌هاى نهفته‌اى كه هر آن در دل‌ها جرقه مىزد . » « 1 » مولوى در مورد صلح و صفايى كه بين دو قبيله اوس و خزرج به بركت اسلام پديد آمد چنين مىگويد : دو قبيله كاوس و خزرج نام داشت * يك ز ديگر جان خون آشام داشت كينه‌هاى كهنه‌شان از مصطفى * محو شد در نور اسلام و صفا اولًا اخوان شدند آن دشمنان * همچو اعداد عنب در بوستان و ز دَمِ « المؤمنون اخوة » به پند * در شكستند و تن واحد شدند آفرين بر عشق كل اوستاد * صد هزاران ذرّه را داد اتّحاد همچو خاك مفتَرق در رهگذر * يك سبوشان كرد دست كوزه‌گر « 2 » اسلام با زشت خواندن كينه و عداوت افراد مؤمن نسبت به يكديگر ، آنها را به محبّت و خيرخواهى ترغيب نمود و اساساً خيرخواهى براى ديگران را شرط ديندارى شمرد « 3 » و بهترين بندگان خدا را مفيدترين آنها به مردم دانست . « 4 » و با بيانى زيبا فرمود « اجْعَلْ نَفْسَكَ ميزاناً فيما بَيْنَكَ وَ بَيْنَ غَيْرِكَ ، فَأَحْبِبْ لِغَيْرِكَ ما تُحِبُّ لِنَفْسِكَ ، وَ اكْرَهْ لَهُ ما تَكْرَهُ لَها ، وَ لا تَظْلِمْ كَما لا تُحِبُّ أنْ تُظْلَمَ ، وَ احْسِنْ كَما تُحِبُّ أَنْ يُحْسَنَ الَيْكَ » « 5 »

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 231 . ( 2 ) - مثنوى معنوى ، مولوى ، دفتر دوّم ، ص 376 . ( 3 ) - بحارالانوار ، ج 74 ، ص 158 . ( 4 ) - اصول كافى ، ج 2 ، ص 163 . ( 5 ) - نهج‌البلاغه ، نامهء 31 ، ص 921 ؛ خويشتن را معيار و مقياس قضاوت بين خود و ديگرى بگير ! پس آنچه را كه براى خود دوست مىدارى براى ديگران دوست بدار و آنچه را كه براى خود نمىپسندى بر ديگران نيز مپسند . ستم مكن همانگونه كه دوست ندارى به تو ستم شود . نيكى كن همانطور كه دوست دارى نسبت به تو نيكى كنند .