بسته‌اند ، بر خود قرار دهم . اين براى من ننگ است كه ديگران به من حضرت آية الله بگويند ، درحاليكه اين عنوان به آنچنان افرادى تسرّى داده شده است ! » علّت ذكر لقب ( علّامه آية الله ) بر مؤلّفات ايشان در اينجا بىمناسبت نيست اشاره‌اى به عنوان « حضرت علّامه آية الله طهرانى » كه بر روى مجلّدات كتابهاى مؤلّفه ايشان است بشود . همانطور كه خود ايشان به شدّت از اين عناوين بيزار و برحذر بودند ، گاهگاهى بعضى از افراد جسته و گريخته مطالبى حول و حوش اين عنوان مطرح مىنمودند . حال صرف نظر از مقام ثبوت كه به حقّ بايد ايشان را بالحقيقه و بتّاً متحقّق به اين معانى بلكه بالا و بالاتر و راقىتر دانست ، از جهت اثبات و انظار مردم اين سؤال ممكن است مطرح شود كه جمع بين اين دو مسأله چگونه است ؟ روزى مرحوم علّامهء طهرانى فرمودند : « تا كنون بارها من اين مطلب را كم و بيش از بعضى شنيده و پاسخى نداده‌ام . ولى اكنون مىگويم : من نمىخواستم هيچ عنوانى و هيچ لقبى و هيچ وصفى از عناوين و القاب و اوصاف بر روى مجلّدات كتب خود - غير از همان تسميه به سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى - بگذارم ؛ امّا يك شب در عالم رؤيا ديدم گوينده‌اى را كه از جانب پروردگار مرا مورد خطاب قرار مىداد و مىفرمود : « آقا سيّد محمّد حسين ! ما اين لقب ( علّامه آية الله ) را براى تو مقرّر نموديم ، و فقط تو مستحقّ اين لقب و اتّصاف مىباشى ، ولى فلان كس . . . از انتشار و بازگو كردن اين عنوان جلوگيرى مىكند ؛ به او تذكّر بده تا دست از اين كار بردارد . » من هم طبق وظيفه و دستور از جانب رب‌ّالعزّه مكلّف شدم اين عنوان را بر روى مجلّدات كتب بگذارم ، حال مردم هر چه مىخواهند بگويند . » علّامهء طهرانى هر دو ماه يك بار جهت زيارت مرحوم انصارى - رضوان الله عليه - به همدان مىرفتند و چند روزى از محضرش مستفيد مىگشتند ، تا اينكه پس از