همينطور اطلاق لفظ ولىّ را بر شخصى كه هنوز از مراتب كثرات عبور نكرده و تبدّل جوهرى در حقيقت نفس و ذات او بواسطهء فناء محض در ذات حضرت احديّت حاصل نگرديده است ، و سفر مِن‌الخلق إلى الحقّ او بالكلّيّه به پايان نرسيده و بقاء بعد الفناء فى ذات الله براى او ميسّر نگرديده است را شرعاً حرام مىدانستند . علّامهء طهرانى كه گمشدهء خود را در وجود حضرت حدّاد - رضوان الله عليه - يافت و ظهور مراتب اسماء و صفات و ذات حضرت احديّت را جلوه‌اى سواى ساير مظاهر و جلوات كمال او ديد ، با تمامى شراشر وجود مطيع و منقادش گشت و دريچهء دل بر غير او ببست ؛ و بر لوح دلش جز الف قامت او نقش نبست . وجودش همه طلب بود و تمنّى ، ذِكرش دائماً ياد او و ذُكرش پيوسته سوداى او . در نامه‌اى كه براى يكى از دوستانش مىنويسد در مَطلع آن ، استاد و مراد خود را چنين مىستايد : شدّت ارادت به مرحوم حدّاد را مىتوان از نامه‌اى كه بدوستان مىنويسد بدست آورد « بِسْمِ الله الْرَّحْمَنِ الْرَّحِيمِ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْأُولَى وَ الآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ سلامهاى پياپى و درود پىدرپى و تحيّات وافره و ادعيه خالصه بر آستان حضرت محبوب باد كه افق مقدّس عالم دل را مكان خود فرمود ، و با ولايت تامّهء خود متصرّف در كون و مكان گرديد . امروز شاه انجمن دلبران يكى است - دلبر ( گرچه جز او هيچ نيست ) هميشه دل بر آن يكى است . نيكو رقيمهء مباركه زيارت و حقّاً مطالب حقّه‌اى است كه خداوند بر زبان و دل شما جارى ساخته است ، نه مبالغه و اغراق ؛ گرچه بايد گفت : تازه اين تمجيد و تحسين در حدود فكر ما است ، نه رَسا به قامت او ؛ و اين انديشه در ظرف تعقُّل ما ، نه محيط بر بحر فضل او . آب دريا را به پيمانه پيمودن غلط است ، و امواج بادهاى تند را با غربال محدود نمودن و با دستار مقيّد كردن نه صحيح .