تأييد مسلك عرفان و توحيد و وصول به عوالم غيب و شهود خود را ناتوان و دست خود را از وصول بدان مقام منيع كوتاه مىديد ، و با عباراتى كه حاكى از صفاى باطن و حسن سريرهء او بود بدين معنى اشارت مىكرد . همچنين مرحوم آية الله حاج شيخ آغا بزرگ طهرانى ، أعاظم از عرفاى گرانقدر را همچون مرحوم آخوند ملّا حسينقلى همدانى و شاگردان مبرّزش بالاخصّ مرحوم آية الله حاج سيّد احمد كربلائى و حاج ميرزا على قاضى طباطبائى را به عظمت و مجد و علوّ مقام مىستود و به ممشى و منهج آنان ارادتى وثيق مىورزيد ؛ و مرحوم علّامهء طهرانى از اعتقاد عميق ايشان به بزرگان اين سلسله بياناتى داشتند . و ليكن آية الله حاج سيّد استاد ديگر ايشان محمود شاهرودى - رحمة الله عليه - در نهايت انكار و غايت معارضه و تضادّ با اهل عرفان بود و از هيچ عبارتى در ردع و جرح و وهن آنان مضايقه نمىنمود . و امّا مرحوم آية الله خوئى - رحمة الله عليه - نفياً و اثباتاً انكارى قادح و اثباتى چون بيانات فوق‌الذّكر نداشتند و از اين مسائل به عدم قادحيّت عدالت تعبير مىآوردند . و اگر چه ايشان مدّتى را نزد آيت عظماى الهى ، عارف بىبديل : مرحوم آية الله العظمى حاج سيّد على قاضى طباطبائى - رضوان الله عليه - در مقام تلمُّذ و استرشاد و استفاده گذراندند و حالاتى بر ايشان منكشف گشت و ليكن مع‌الأسف بواسطهء جهاتى توفيق اين مصاحبت و مرافقت از ايشان سلب گشت و از اين نعمت عُظمى و سعادت دارَين محروم گشتند . البتّه در اين مسائل بين ايشان و علّامهء طهرانى مباحثاتى بوقوع پيوست و با وجود ادلّهء متقنه و حجج بيّنه از موضع خود تنازل ننمودند .