و حسّ يافتن كمال و وصول به عالم قدس و سكونت و اطمينان را در جبلّت و سرشت او قرار داده است ؛ و هيچ عاملى را ياراى آن نيست كه بتواند با وسوسه و وسائل مختلف او را از پيروى عقل و فطرت باز دارد ، و اين مسير معرفت و تكامل را بر او مسدود نمايد ، و او را از فيوضات و الطاف الهى محروم نمايد . و اگر بواسطهء القاء شبهات چند صباحى دچار وسوسهء نفس و انحراف در سير گرديده باشد ، روزى خواهد رسيد كه با نواى ملكوتى وجدان و فطرت از خواب غفلت بيدار شود و پرده از چهرهء وسوسه‌انگيزان بردارد ، و راه بسوى حقيقت و عرفان الهى را با چشم باز و همّتى عالى و ثباتى متين بپيمايد . برو به كار خود اى واعظ اين چه فرياد است * مرا فتاده دل از ره تو را چه افتاده است به كام تا نرساند مرا لبش چون ناى * نصيحت همه عالم به گوش من باد است [ 1 ] عدم توجّه به تكاليف الهى و پيمودن سير لا ابالىگرى - همچنان كه ذكر شد - صرفاً براى توجيه شهوات و هوس‌هاى نفسانى در اين دنياى دنىّ مطرح مىشود . چنان كه در برخى از فرقه‌هاى صوفيّه و غيره ديده مىشود ؛ چنانچه اين مسأله حتّى در غير اين فرقه‌ها بدون اين توجيه و تأويل نيز ديده مىشود ، و چه بسا افرادى از اهل علم و درايت كه نه تنها خود توجّهى به تكاليف و وظائف ننموده ، بلكه با كيفيّت

--> [ 1 ] - ديوان حافظ شيرازى ، ص 28 .