خودت را بر من و پدر و مادرم به من الهام فرما ! و طريق انجام عمل صالح كه مورد رضا و تحسين تو باشد را به من بياموز ! و در ميان ذرّيّه من صلاح و سداد را استوار فرما ! بدرستيكه من به تو روى آوردم و تسليم خواست و ارادهء تو گشتم . » در اين آيه شريفه بلوغ انسان را به مرتبه رشد عقلى و قِوام نفس در تدبير و رعايت مصالح و مفاسد در سنّ چهل سالگى مىشمرد . و پس از اين انسان از تجربيّات و اندوخته گذشته براى استكمال روح و طىّ طريق سعادت و صلاح بهره مىگيرد ، نه آنكه به سعه و ظرفيّت عقلانى او اضافه گردد . و لهذا در « خصال » صدوق از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمودند : إنّ العَبدَ لَفى فُسْحَة مِن أمرِه ما بَينَهُ و بينَ أربعينَ سَنة ؛ فإذا بَلَغ أربعينَ سَنة أوحَى اللهُ عزَّوجلَّ إلَى مَلَئكَتِه : إنّى قد عَمَّرتُ عَبدى عُمرًا فَغَلِّظا و شَدِّدا و تَحَفَّظا و اكتُبا عَليهِ قَليلَ عَمَلِه و كَثيرَهُ و صَغيرَهُ و كَبيرَه ! [ 1 ] « بنده تا سنّ چهل سالگى مورد عفو و مغفرت پروردگار است ؛ و زمانى كه به اين سنّ رسيد خداى متعال به دو ملك رقيب و عتيد كه موكّل بر اعمال و كردار او هستند وحى مىفرستد : من به تحقيق به بنده‌ام عمر كافى جهت كسب معرفت و بلوغ عقلى عنايت كردم ، از اين پس ديگر او در كردار و اعمالش رها و آزاد نيست ، بر او سخت

--> [ 1 ] - خصال ( أبواب الأربعين و مافوقه ) حديث 24 ، ص 545