و مؤاخَذ خواهد بود - زيرا اختلاف در احكام ، هم در بين اهل تسنّن موجود است و هم در بين فقهاء و علماءشيعه ، و چه بسا اين اختلاف به دو نقطه متقابل و رو در رو بينجامد و موجب دو فتواى متناقض گردد ؛ چنانچه اين مسأله با تدبّرى ابتدائى در تاريخ فقه و اختلاف فقهاء كاملًا مشهود مىباشد . در خود فتاواى اهل سنّت نيز اختلاف فتوى به وفور يافت مىشود و هيچكدام ديگرى را بر اين اختلاف ملامت و سرزنش نمىكند . اختلاف شيعه با اهل سنّت بر اين است كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم به دستور خداى علىّ أعلى أميرالمؤمنين علىّ بن أبىطالب و يازده فرزند او را به عنوان ولىّ و صاحب اختيار و اراده ( كه ارادهءاو و مشيّت و خواست او بر اراده و مشيّت ما وارد و حاكم است ) بر ما نصب فرموده ، و با جملهء رسا و پر مغز : مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا علىٌّ مَولاهُ [ 1 ] به وضوح و روشنى حقيقت و سرّ اين انتصاب را بيان كرده است . رجوع شيعه به امام معصوم به عنوان يك مرجع دينى نمى باشد رجوع شيعه به امام معصوم عليه السّلام نه به عنوان يك مرجع براى احكام و عالم به احكام و فقه و تشريع است ( چنانچه مقلّد به مرجع خود و رسالهء عمليّه او مراجعه مىكند ) بلكه به اين جهت است كه امام عليه السّلام ناموس عالم خلقت و حقيقت فيض منزَل الهى و واسطهء بين حقّ و خلق در مراتب وجود و متولّى نظام عالم كون و

--> [ 1 ] - راجع به روايت ( مَن كنتُ مولاه فهذا علىٌّ مولاه ) به جلد هفتم كتاب امام شناسى ، تأليف حضرت علّامه آية الله العظمى حاج سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى مراجعه شود .