موجب تنجيس مسجد مىشود سرنزد . بنابراين بايد اين لفظ را از رسول خدا بر همان معناى قذارت باطنى و كدورت نفس حمل نمود ؛ و الله العالم . البتّه بعضى در دلالت روايت تشكيك نموده و اين واقعه را قبل از نزول آيهء : « إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ » دانسته‌اند ، ولى با توجّه اندكى به مدلول روايت ضعف اين تشكيك روشن مىشود ؛ زيرا مسلمين تصريح بر نجاست آنها نموده‌اند درحاليكه قبل از نزول آيه حكمى مبنى بر نجاست ولو باطنى و روحى نيامده بود . بنابراين بايد اذعان نمود كه مسلمين مقصد و منظور از نجاست را در آيه درست درنيافته بودند و آن را حمل بر معنى اصطلاحى نموده بودند ، و رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم با اين بيان آنانرا متوجّه اشتباه و خطاء در مفهوم و بالتّبع مصداق آن نموده است . رواياتى از شيعه كه دلالت دارد مقصود از نجاست معناى اصطلاحى و فقهى نيست همينطور در روايات شيعه نيز دلائلى بر استفاده از لفظ نجس و يا لفظ طاهر در معناى نفسى و باطنى آنها وجود دارد . مرحوم شيخ حرّ عاملى در جلد اوّل « وسائل » ص 219 روايت مىكند از بعضى از اصحاب از ابن جمهور از محمّد بن قاسم از ابن أبى يعفور از امام صادق عليه السّلام كه فرمود : لَاتَغْتَسِلْ مِنَ الْبِئْرِ الَّتِى تَجْتَمِعُ فِيهَا غُسَالَةُ الْحَمَّامِ فَإنَّ فِيهَا غُسَالَةَ وَلَدِ الزِّنَا وَ هُوَ لَايَطْهُرُ إِلَى سَبْعَةِ آبَاءَ ، وَ فِيهَا غُسَالَةَ النَّاصِبِ وَ هُوَ شَرُّهُمَا . إِنَّ اللَهَ لَمْ يَخْلُقْ خَلْقًا شَرًّا مِنَ الْكَلْبِ وَ إِنَّ النَّاصِبَ أَهْوَنُ عَلَى