تنفّر طبع و انزعاج طبيعت اشخاص است روشن شد ببينيم از ديدگاه شارع مقدّس و استعمال اين لفظ در عرف متشرّعه در چه مصداق و معنائى متعارف بوده است . و آيا در زمان شارع و يا متشرّعه از معناى اصيل و وضع بدوى به معناى مصطلح فعلى كه همان نجاست و ناپاكى خبثيّه است متحوّل گشته است ، به نحوى كه ارادهء ساير مصاديق قذارت از لفظ نجس محتاج به عنايت و قرينهء صارفه است ؟ و يا اينكه در زمان حَمَلهء وحى و تشريع لفظ به همان معنى و مفاد وصفيّه اوّليه باقى و تصرّفى در آن بوجود نيامده است ؟