حقير با توجّه به اهميّت مسأله بالأخص در دنياى كنونى و هجمات معاندين و معارضين به مبانى گرانسنگ اسلام خصوصاً در اين موضوع بسيار مهم بر آن شدم تا تحقيقى نه چندان وسيع بلكه در خور توان و لياقت فكرى خود با برادران از فضلاء و اخلّاء روحانى داشته باشم ، و به دور از هر پيش فرض و داورى مُعَجّلى اين فرع مهم فقهى را مورد فحص و تحقيق قرار دهم . به حمد الله و المنّه اين مهم به انتهاء و اين بررسى به نتيجه رسيد ؛ و از توفيقات و الطاف الهى اينكه به نتائجى درخشان و افق جديدى از معرفت فقهى و شناخت دست يافتيم كه قبلًا براى ما دشوار مىنمود و تصوّر ديگرى از مسأله براى ما مطرح شده بود . البتّه بايد اذعان نمود كه فقه اجتهادى شيعه همواره اين اجازه را به پويندگان مكتب امامت و ولايت عنايت كرده است تا آزادانه و به دور از هر جنجال و غوغائى بتوانند از متن ادلّه و حجج مدوّنه شرع به حاقّ واقع و حقيقت احكام در حدّ طاقت و توان بشرى دست يابند . و ما بايد خداى متعال را شاكر باشيم و منّت هدايت او را با جان و سرّ و سويداى وجود خود پذيرا باشيم كه ما را به مكتبى هدايت فرمود ، و در راه مستقيم و صراط مستوى اوليائى قرار داد كه سرلوحه فرامين و دستورات خود را به شيعيان اتّباع حقّ و متابعت از واقع در هر زمينه و ظرفى و در هر رتبه و مجالى و بالأخره در جميع حالات و اطوار مختلف حيات قرار داده‌اند ، و اين نكته رمز موفقيّت و پويائى دائمى فقه تشيّع و برترى آن بر ساير مكاتب و اديان مىباشد .