و همچنين ابن المبارك روايت مىكند از حمّاد بن زيد : فَقَالَ فِى الْحَدِيثِ : كُنَّا نَأْتِى الْمَغَازِى مَعَ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَ آلِهِ ) وَ سَلَّمَ فَنُصِيبُ الْعَسَلَ وَ السَّمَنَ فَنَأْكُلُهُ . وَ كَذَلِكَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ . . . أَنَّ جَيْشًا غَنِمُوا فى زَمَانِ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَ آلِهِ ) وَ سَلَّمَ طَعامًا وَ عَسَلًا فَلَمْ يُؤْخَذْ مِنْهُمُ الْخُمْسُ . و باز همانجا از ابن المبارك نقل مىكند از . . . سوَيْد خادم سلمان : أَنَّهُ أَصَابَ سَلَّةً ، يَعْنى فِى غَزْوَةٍ ، فَقَرَّبَهَا إِلَى سَلْمَانَ رَضِىَ اللَهُ عَنْهُ فَفَتَحَهَا فَإِذَا فِيهَا حُوَّارَى وَ جُبْنٌ ، فَأكَلَ سَلْمَانُ مِنْهَا . در اين روايات كه از كتب اهل سنّت آمده است سيرهء مسلمين را در زمان رسول خدا بيان مىكند كه احترازى از ماكولات اهل كتاب و غيره نداشتند ؛ و همينطور حكم رسول خدا دربارهء اطعام مسلمين توسّط اهل ذمّه نيز تصريح بر طهارت ذاتى آنها مىباشد . و بر اين اساس است فتاوى فقهاى بزرگ مانند صاحب « جواهر » بر جواز مؤاكله با اهل كتاب چنانچه از كلام علّامه در « منتهى » چنين بر مىآيد و در « تذكره » نيز ادّعاى اجماع كرده است . علّامه در كتاب « منتهى » مىگويد كه : رسول خدا بر گروهى از اهل كتاب كه تعدادشان به سيصد نفر مىرسيد حكم نمود كه هر سال سيصد دينار بپردازند ، و اگر مسلمانى از آن سرزمين عبور نمود تا سه روز او را ضيافت نمايند ؛ و بر نصاراى نجران شرط كرد كه فرستادگانش را