روايات فوق الذّكر : شكّى نيست كه در ازدواج مخصوصاً در صورت دوام ، مسأله اختلاط و تماسّ زوجين با يكديگر به دو طريق حاصل مىشود ؛ اوّل : تماسّ طرفين مباشرتاً به نحوى كه قطعاً در صورت نجاست ذاتى يكى از طرفين موجب تنجّس طرف آخر و ارتكاب عمل حرام خواهد شد ، و در اين هيچ شكّى وجود ندارد . و صورت دوّم : بواسطه تماسّ با اشياء داخل منزل از ظروف و ألبسه و طبخ غذا و غيره است كه در اين صورت نيز قطعاً با وجود نجاست يكى از طرفين ، محذور فوق حاصل خواهد شد ؛ و احتياط در صورت دوّم نه تنها عادةً مستحيل ، بلكه قطعاً از ناحيه شارع مردود مىباشد ، زيرا موجب عسر و حرج در حدّ مالايتحمّل خواهد شد . بناءً عليهذا اينكه بعضى توجيه كرده‌اند روايت حضرت رضا عليه السّلام را كه در منزل خود جاريهء نصرانيه داشته‌اند ، و حمل بر صورت تقيّه نموده‌اند ، و يا اينكه آن حضرت را در مورد جاريه مسلوب الاختيار دانسته‌اند ، مردود مىباشد ؛ زيرا اوّلًا : سياق روايت با تقيّه منافات دارد و تعبير آن حضرت مانع از حمل بر تقيّه است . ثانياً : حضرت مىتوانسته‌اند او را در اشتغال به امور منزل محدود نمايند به نحوى كه موجب تسرّى نجاست نشود . ثالثاً : بر فرض كه حضرت مسلوب‌الإراده باشند در إبقاء جاريه ، پس اين همه روايات صحيحة السّند مذكوره چه خواهد شد ؟ با توجّه به مطالب فوق مىتوان اذعان نمود كه ادلّه جواز نكاح