2 / 31 عُنّاب 10914 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : عُنّاب ، « 1 » تب را مىبَرد . 2 / 32 سِنجِد 10915 . امام حسين عليه السلام : پيامبر صلى اللّه عليه و آله بر على بن ابى طالب عليه السلام وارد شد ، در حالى كه وى تب داشت . پيامبر صلى اللّه عليه و آله او را به خوردن سنجد ، سفارش كرد . 2 / 33 خُرفه 10916 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : بر شما باد خُرفه ؛ « 2 » چرا كه زيركى مىدهد و اگر تنها يك چيز باشد كه عقل را افزون كند ، همان است . 10917 . امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا بر زمين سوخته‌اى پا نهاد و آن زمين ، پايش را سوزاند . پس ، پاى خويش را بر خُرفه نهاد و در نتيجه ، سوزش حاصل از زمين سوخته ، فرو نشست . از آن پس ، پيامبر صلى اللّه عليه و آله خُرفه را دوست مىداشت ، براى آن دعا مىكرد و مىگفت : " چه گياه پُربركتى است ! " .

--> ( 1 ) عُنّاب ، درختى است مشهور ، و چنان كه ادّعا كرده‌اند ، برگ آن براى چشم‌دردهاى گرم ، سودمند است و ميوه‌اش نيز رطوبت را از خون مىگيرد . حتّى گفته‌اند كه دست زدن به عنّاب نيز همين اثر را دارد . از همين روى ، هر گاه بخواهند آن را از شهرى به شهر ديگر ببرند ، هر روز ، آن را بر پشت يك مَركَب مىنهند تا يك مركب ، به تنهايى آن را حمل نكند و خونش خشك نشود ! جالينوس ، درباره آن گفته است : خون را خشك نمىكند . تنها بر غلظت آن مىافزايد . ابن بيطار ، به نقل از مسيح عليه السلام آورده است : گرم و مرطوب و در ميانه درجه نخست است و در آن ، حرارت ، بيش از رطوبت است . چون خودِ عنّاب يا آبش خورده شود ، خلطى خوب مىآورد . اين ميوه ، تندى و سوزندگى خون را نيز تسكين مىدهد و براى سرفه ، نفَس‌تنگى ، درد كليه و مثانه و درد سينه ، سودمند است . نوع برگزيده آن ، عُنّابى است كه هسته‌اش نيز بزرگ باشد . اگر پيش از غذا خورده شود ، مناسب‌تر است . ( 2 ) خُرفه : نام گياهى است و آن را به پارسى ، پَرپَهَن گويند و معرَّب آن ، فَرفَخ است و آن در عربى به " البقلة الحَمقاء ( سبزه كودن ) " معروف است ( لغت‌نامه دهخدا ) .