تلخ است . گفتارشان حكيمانه جلوه مىكند ؛ امّا كردارشان بيمارىِ درمان‌ناپذير است . " آيا در قرآن نمىانديشند يا بر قلب‌هاشان قفل‌هاست ؟ " . اى پسر مسعود ! آن كه در دنيا با نازپروردگى زندگى مىكند ، چه سودى مىبرد ، آن گاه كه در آتش ، جاودانه مىگردد ؟ ! " آنان ، به جلوه بيرونىِ زندگى دنيا آگاه‌اند ؛ امّا از آخرت بىخبرند " . خانه‌ها مىسازند و كاخ‌ها بر پا مىكنند و مسجدها را به زيور مىآرايند . مقصد همه تلاش‌هاشان تنها دنياست و به آن روى آورده‌اند و دل بسته‌اند . خداى آنان ، شكم‌هاشان است . خداى متعال فرموده است : " با اين پندار كه همواره زنده‌ايد ، دژها و كاخ‌ها بر مىافرازيد ؟ و به گاه انتقامگيرى ، همچون سركشان رفتار مىكنيد ؟ پس پروا از خدا را پيش گيريد و از من فرمان بريد " . و نيز خداى متعال فرموده است : " آيا آن كه هوسش را به خدايى برگزيد و خدا از روى علم ، گم‌راهش ساخت و بر گوشش و دلش مُهر نهاد ، ديده‌اى . . . ؟ آيا پند نمىگيريد ؟ " . چنين كسى جز منافق نيست كه هوس خويش را دين خود ساخته و شكمش را خداى خويش . از هر چه دلش بخواهد ، خواه حلال و خواه حرام ، نمىپرهيزد . خداى متعال فرموده است : " اينان ، به همين زندگى پست خشنودند ؛ امّا اين زندگى در برابر زندگى آخرت ، تنها كالايى ناچيز است " . اى پسر مسعود ! محراب‌هاى اينان ، زنانشان‌اند و شرافت ايشان ، در درهم و دينار است . همه توانشان را در راه شكم خود به كار مىگيرند . اينان ، در ميان بَدان ، بدترين‌اند ؛ هم خاستگاه فتنه‌اند و هم بازگشتگاه آن . اى پسر مسعود ! سخن خداى متعال چنين است : " مگر نمىدانى اگر سال‌ها آنان را برخوردار كنيم ، آن گاه عذاب موعود به آنها رسد ، آنچه از آن برخوردار مىشدند ، به كارشان نمىآيد ؟ " . اى پسر مسعود ! كالبدهاى ايشان ، هيچ سيرى نمىپذيرد و دل‌هاشان نرم و رام نمىگردد .