پرداخت . د برخى روايات ، انسان را از ذخيره‌سازى بيش از مقدارى معيّن منع مىكنند ، خواه زكات آن پرداخت گردد و خواه نگردد . نيز برخى احاديث ، حدّى معيّن از ثروت را براى انسان مسلمان ذكر مىكنند كه شايسته است فرد از آن تخطّى ننمايد . اين دو دسته از روايات ، احتمالًا به دو حقيقت مهمّ اقتصادى در اسلام اشاره دارند : نكته اوّل ، اين كه ذخيره‌سازى ثروت حلال ، تا زمانى مشروع است كه به اقتصاد جامعه زيان نرساند . دوم ، آن كه ثروت اندوزى حلال هم ، اگر از حدّ معيّنى ، به فراخور اوضاع اقتصادى گوناگون ، فراتر برود ، ممكن است براى شخصِ ثروتمند خطر داشته باشد ، حتّى اگر براى اقتصاد جامعه زيانى نداشته باشد . اين خطر كه ثروتمند را تهديد مىكند ، آن است كه وى به بيمارىِ " اتْراف ( خوش گذرانى و عيّاشى ) " دچار گردد و ثروتش او را به طغيان و فساد بكشانَد . « 1 »

--> ( 1 ) ر . ك : ص 325 ( فصل دوم : نازپروردگى ) .