و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر " ؛ زيرا اگر اين جمله را بگويى ، براى هر تسبيحى ، ده درخت از ميوه‌هاى گوناگون در بهشت خواهى داشت و اينان از باقيات الصالحات ( نيكىهاى ماندگار ) هستند " . مرد گفت : اى پيامبر خدا ! شاهد باش كه من اين باغم را وقف مسلمانان تهىدست اهل صُفّه كردم . در اين هنگام ، خداوند تبارك و تعالى اين آيه را نازل فرمود : " و امّا كسى كه عطاكرد و تقوا داشت و [ پاداش ] نيكوتر را تصديق كرد ، به زودى ، راهِ آسانى پيش پاى او خواهيم گذاشت " . 10257 . امام باقر عليه السلام : پيامبر صلى اللّه عليه و آله با سپاهى بيرون رفت و نيم‌روز ، به نزديك يَنبُع رسيد . گرماى شديد ظهر ، ايشان را مىآزرد . پس به درخت مُغيلانى رسيدند و سلاح‌هاى خود را به آن آويختند . خداوند [ در اين جنگ ، ] فتح و پيروزى نصيب آنان فرمود و پيامبر صلى اللّه عليه و آله محلّ آن درخت را سهم على عليه السلام [ از غنايم ] قرار داد . على عليه السلام بعدا مقدار ديگرى از آن زمين را خريد و به سهم خود افزود و به غلامانش دستور داد براى آن اراضى ، چاه آبى حفر كردند و آب ، مانند [ خونِ ] گردن شتر ، فوران كرد . يك نفر به طرف على عليه السلام دويد و اين خبر را به وى مژده داد . على عليه السلام آن را صدقه قرار داد و چنين نوشت : " اين ، صدقه‌اى است براى خداوند متعال به خاطر روزى كه در آن ، عدّه‌اى روسپيد و عدّه‌اى روسياه مىشوند ، تا خداوند به واسطه آن [ صدقه ] ، چهره مرا از آتش ، دور گردانَد . صدقه‌اى است قطعى و مسلّم در راه خداوند متعال براى خويش و بيگانه ، در زمان صلح و جنگ و براى يتيمان و مستمندان و آزادىِ بردگان " . 10258 . امام صادق عليه السلام : پيامبر صلى اللّه عليه و آله غنايم را تقسيم كرد و يك قطعه زمين به على عليه السلام رسيد . [ در ساليان بعد ] على عليه السلام دستور داد در آن زمين ، چشمه‌اى حفر كنند . چشمه به آب رسيد و مانند [ خونِ ] گردن شتر ، آب از آن به آسمان فوران كرد . لذا وى آن را " عين يَنْبُع ( چشمه جوشان ) " ناميد .