عبد اللّه جنگيد و كعبه را به منجنيق بست كه در اثر آن ، كعبه ويران شد و جامه و مقدارى از چوب‌هاى آن ، آتش گرفت . در اثناى جنگ بود كه يزيد ، در گذشت و حُصَين از ادامه دادن جنگ ، دست كشيد . ابن زبير ، تصميم گرفت كعبه را خراب كند و مجدّداً آن را بسازد . براى اين كار از يمن ، گچ پاكيزه آورد و خانه كعبه را با آن گچ ، ساخت و حِجر اسماعيل را به داخل كعبه بُرد و درِ آن را از كفِ زمين گرفت و از طرف مقابل آن نيز درى تعبيه كرد تا مردم از يك در ، داخل و از در ديگر ، خارج شوند . ارتفاع كعبه را نيز 27 گز قرار داد . وقتى كار ساختمان كعبه به اتمام رسيد ، داخل و خارج خانه كعبه را با مُشك و عَبير ، معطّر ساخت و با پارچه ديبا آن را پوشاند . كار ساختمان در هفدهم رجب سال 64 هجرى به پايان رسيد . پس از آن كه عبد الملك بن مروان به خلافت رسيد ، فرمانده خود حَجّاج بن يوسف را به جنگ عبد اللّه بن زبير فرستاد و او با ابن زبير جنگيد و بر او پيروز شد و به قتلش رساند و وارد خانه كعبه شد و تغييراتى را كه ابن زبير در آن داده بود ، به اطّلاع عبد الملك ، رساند . عبد الملك ، دستور داد آن را به همان شكل اوّلش در آورد . حجّاج از ضلع شمالى كعبه ، شش گز و يك وجب ، خراب كرد و آن ديوار را روىِ پىِ قريش ساخت و درِ شرقى را هم از كف زمين بالاتر بُرد و در غربى را مسدود كرد و سپس ، كف آن را با سنگ‌هايى كه اضافه آمده بود ، فرش كرد . هنگامى كه سلطان سليمان عثمانى در سال 960 ق ، به حكومت رسيد ، سقف كعبه را تغيير داد . سپس ، سلطان احمد عثمانى كه در سال 1021 ق ، به پادشاهى رسيد ، كعبه را مرمّت كرد . در سال 1039 ق ، سيل عظيمى به راه افتاد و قسمتى از ديوارهاى شمالى و شرقى و غربى كعبه را خراب كرد . سلطان مراد چهارم ، از پادشاهان عثمانى ، دستور داد خرابىِ آنها را ترميم كردند ، كه از آن زمان تا كنون « 1 » به

--> ( 1 ) . مقصود ، زمان نگارش اين متن ( تفسير الميزان ) است .