9223 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : حَجَر ، دست خدا در زمين است ، كه با آن با بندگانش دست مىدهد . 9224 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : حَجَر ، دست خدا در زمين است . هر كه دست خود را بر آن بكشد ، با خدا بيعت كرده كه او را نافرمانى نكند . 9225 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : حَجَر ، دست خداست . هر كس بخواهد ، به وسيله آن با خدا دست مىدهد . « 1 » 9226 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : در روى زمين ، جز سه چيز از بهشت نيست : نهالِ عَجوه ( نوعى خرماى خوب ) ، چند اوقيه « 2 » آبى كه هر روز از بركت بهشت در فرات مىريزد ، و حَجَر الأسود . 9227 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : حجر الأسود ، از بهشت است . 9228 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : حجر الأسود ، از سنگ‌هاى بهشت است . 9229 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : روزى كه قريش در نهادن حجر الأسود در جاى خود اختلاف كردند ، من با دستانم آن را نهادم . 9230 . دلائل النبوّة ، بيهقى به نقل از ابن شهاب : چون پيامبر خدا به سنّ بلوغ رسيد ، زنى كعبه را با بخور و عود ، معطّر مىساخت كه از مِجمر او جرقّه‌اى در پرده كعبه افتاد و سوخت . كعبه را خراب كردند ؛ امّا دوباره آن را ساختند و به محلّ حجر الأسود رسيدند . قريش در اين كه كدام يك از قبيله‌ها عهده‌دار بالا آوردن آن رُكن شود ، با هم در افتادند . گفتند : اوّلين كسى كه بر ما آشكار شود ، او را داور قرار مىدهيم .

--> ( 1 ) . سيّد رضى ، در بيان اين حديث گفته است : اين گفته ، مَجازى است و منظور ، اين است كه حجر الأسود ، جهتى از جهات نزديكى به خداوند است . هر كه به آن دست بكشد و از نزديكْ آن را لمس نمايد ، به طاعت خداوند متعال ، نزديك مىشود ، به طورى كه گويى به آن چسبيده و با آن در تماس است . در اين جا امام عليه السلام ، دست را به جاى " طاعت " قرار داده كه با آن مىتوان به خداوند سبحان ، نزديك شد و اين ، از باب مجاز و توسعه در مفهوم است ، زيرا از منش‌هاى عرب اين بوده كه هر گاه مىخواسته‌اند به يكى از دوستانشان نزديك شوند و رابطه دوستانه را با پيوند استوار نشان دهند ، با او دست مىداده‌اند و دستشان را به او پيوند مىزده‌اند . همچنين درباره خداوند قديم متعال ، اين را مىدانيم كه نزديكى مادّى ، بر ذات او محال است . پس لازم است كه نزديكى ، از طريق طاعت و كسب خشنودى او باشد . لذا پيامبر صلى اللّه عليه و آله كه از دست راست ( يمين ) ياد كرده و در پىِ آن ، از مصافحه سخن گفته تا حقّ شيوايى كلام را به جا آورده باشد و گويايى آن را به حدّ اعلى برساند . ( 2 ) ) پيمانه و واحد وزن است .