نوشت : " به نام خداوند بخشنده مهربان . اين ، پيمان صلحى است كه محمّد پيامبر خدا ، با قريش مىبندد و بر اين مفاد مصالحه مىكنند كه نسبت به يكديگر ، خيانت و سرقت انجام ندهند و هر كس از ياران محمّد كه به‌قصد حج يا عمره يا تجارت وارد مكّه شود ، جان و مالش در امان است . و هر كس از قريش كه به قصد تجارت در مصر و شام از مدينه عبور كند ، جان و مالش در امان است . و هر كس از قريش كه به محمّد پناهنده شود ، بايد باز گردانده شود و چنانچه از ياران محمّد ، كسى به قريش پناهنده شود ، برگردانده نمىشود " . اين بندِ قرارداد بر مسلمانان گِران آمد ؛ امّا پيامبر خدا فرمود : " هر كس‌از ما كه به قريش پناهنده شود ، خداوند ، او را [ از رحمت خود ] دور گردانَد و هر كس از قريش كه به ما پناهنده شود ، او را برمىگردانيم . اگر خدا بداند كه او قلباً مسلمان است ، برايش گشايشى قرار مىدهد " . يكى ديگر از مفاد صلح‌نامه اين بود كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله درسال آينده در چنين ماهى عمره به جا آورد و هيچ گونه سواره‌نظام و جنگ‌افزارى با خود نياورَد ، مگر همان مقدار كه مسافر درنيام خود حمل مىكند و فقط سه شب در مكّه اقامت كنند . و قربانى كردن امسال هم در همين جايى صورت گيرد كه توقّف كرده‌اند و همان جا قربانگاه باشد و وارد مكّه نشوند . پيامبر خدا فرمود : " ما [ قربانىها را ] مىرانيم و شما جلو آنها را مىگيريد " . 9167 . كنز العمّال به نقل از عبد اللّه بن ابى اوفى : در روز بيعت رضوان ، تعداد ما هزار و چهار صد يا هزار و سيصد نفر بود و قبيله اسلَم در آن روز ، يكْ هشتمِ مهاجران بودند . 9168 . كنز العمّال به نقل از انَس : قريش با پيامبر صلى اللّه عليه و آله قرارداد صلح امضا كردند و يكى از آنان ، سهيل بن عمرو بود . پيامبر صلى اللّه عليه و آله به على عليه السلام فرمود : " بنويس : بسم اللّه الرحمن الرحيم " . سهيل گفت : ما نمىدانيم " بسم اللّه الرحمن الرحيم " چيست ؛ بلكه چيزى را بنويس كه برايمان آشناست . بنويس : " باسمك الّلهم " . پيامبر صلى اللّه عليه و آله فرمود : " بنويس : از محمّد ، پيامبر خدا " . نمايندگان قريش گفتند : اگر معتقد بوديم كه تو پيامبر خدا هستى ، از تو پيروى مىكرديم . به جاى آن ، نام خودت و نام پدرت را بنويس .