سرپرستى كعبه را به دست گرفتند . عَمالِقه در قسمت سُفلاى مكّه و جُرهُم در قسمت عُلياى آن سكونت داشتند و براى خود ، پادشاهانى داشتند . پس از مدّتى ، جُرهُم بر عمالِقه پيروز شدند و مجدّدا توليت كعبه را در اختيار گرفتند و حدود سيصد سال ، متولّى آن بودند . آنان در اين مدّت بر مساحت كعبه و نيز بر ارتفاع آن كه در زمان ابراهيم عليه السلام داشت ، افزودند . پس از آن كه فرزندان ابراهيم ، نشو و نما يافتند و تعدادشان بسيار شد و از قدرت و شوكتى برخوردار شدند و از نظر جا و مكان در مضيقه قرار گرفتند ، با جُرهُم به جنگ برخاستند و بر آنها پيروز گشتند و از مكّه بيرونشان كردند . رئيس فرزندان اسماعيل در آن زمان ، عمرو بن لُحَى بود . او كه بزرگ قبيله خزاعه بود ، بر مكّه استيلا يافت و توليت خانه را به عهده گرفت . همو بود كه در كعبه ، بت قرار داد و مردم را به عبادت آنها دعوت كرد . نخستين بتى كه او در كعبه نصب كرد ، " هُبَل " بود . وى اين بت را از شام به مكّه آورد و به ديوار كعبه نصب كرد . بعدا بت‌هاى ديگرى به آن افزود ، تا جايى كه شمار بت‌ها فزونى گرفت و بت پرستى در ميان عرب رواج يافت و دين حنيف ابراهيم ، متروك شد . در همين باره ، شحنة بن خلف جُرهُمى ، خطاب به عمرو بن لُحَى مىگويد : اى عمرو ! تو در مكّه و اطراف خانه كعبه خدايان گونه‌گونى پديد آوردى حال آن كه اين خانه را هميشه خداوندگارى واحد بوده است . ولى تو در ميان مردم براى آن ، چندين خدا قرار دادى . تو نيك مىدانى كه خدا [ شما را ] مهلتى داده است ؛ امّا به زودى براى آن ، پرده‌دارانى غير از شما برخواهد گزيد . توليت كعبه تا زمان حليل خزاعى ، همچنان در ميان طايفه خُزاعه بود . حليل ، پس از خود ، كار سرپرستى آن را به دخترش كه همسرِ قُصَىّ بن كِلاب بود ، سپرد و