اين آيه شريف ، به روشنى نشان مىدهد كه حقيقت دعا ، از نگاه قرآن ، احساس عبوديت انسان در برابر آفريدگار خود و طلب قرب و رحمت آفريدگار از طريق پرستش اوست و لذا از اين حقيقت ، ابتدا با واژه " دعا " و سپس با واژه " عبادت " ، تعبير مىنمايد . همچنين همه احاديثى كه دعا را مغز عبادتْ توصيف مىكنند يا عين عبادت مىدانند ، اشاره به حقيقت مفهوم دعا دارند . همچنين احاديثى كه دلالت مىكنند بر اين كه فضيلت دعا ، بيشتر از قرائت قرآن است ، اشاره به اين معنا دارند كه حال عبوديتى كه به نيايشگر حقيقى دست مىدهد ، در قارى قرآن پديد نمىآيد . با تأمل در آنچه ذكر شد ، معلوم مىشود كه مقصود از حقيقت دعا كه در همه عبادات وجود دارد ، همان احساس عبوديت و نياز مطلق و طلب قرب و رحمت حق به وسيله پرستش اوست ، نه اين كه كلمه " دعا " مُرادف با همه عبادات ( مثل نماز و روزه و امثال آن ) باشد تا اين سؤال پيش آيد كه : اگر " دعا " به معناى " عبادت " است ، پس معناى حديث " الدُّعاءُ مُخُّ العِبادَة ؛ « 1 » دعا ، مغز عبادت است " چه مىشود ؟ ب اهميت دعا و نقش آن در زندگى در اهميت دعا همين بس كه روح و مغز عبادت است و به همين دليل ، سودمندتر از قرائت قرآن و بلكه با فضيلت‌تر از همه عبادات ، شمرده شده است . دعا ، كليد رحمت الهى ، مايه تقرّب به خدا و موجب تأمين خواسته‌ها ، دور ماندن از شيطان و حيات جان است . « 2 » دعا ، نه تنها در رهايى از گرفتارىها و دردها و رنج‌هاى زندگى به انسان كمك

--> ( 1 ) . ر . ك : نهج الدعاء با ترجمه فارسى : ج 1 ص 47 ( ارزش دعا / مغز عبادت ) . ( 2 ) . ر . ك : نهج الدعاء با ترجمه فارسى : ج 1 ص 67 ( بركت‌هاى دعا ) .