قابل تأييد است . روايت دالّ بر ايثار امام على عليه السلام به ميهمان غريب خود نيز ، از مقبوليت نسبى برخوردار است ؛ زيرا ابو الفتوح رازى ، آن را در تفسير خود ، به شقيق بن سلمه كه راوى عبد اللّه بن مسعود است نسبت مىدهد و اين دو ، ثقه اند . نقل تأويل الآيات الظاهرة از تفسير ابن حجّام و صحيح دانستن آن توسّط طَبْرِسى ، صاحب تفسير مجمع البيان ، نيز قرينه‌هايى ديگرند كه در كنار نقل‌هاى شيخ طوسى در الأمالى و ابو جعفر قمّى در الغايات و زيد زرّاد در " اصلِ " به جاى مانده از او و ابن شهرآشوب در المناقب ، مىتوانند ضعف سند اين حديث را جبران كنند . گفتنى است كه روايات اهل سنّت ، يكى از موارد تطبيق اين آيه را فردى از انصار مىخوانند . البتّه روايت سيوطى ، مرسل است . ديگر نقل‌ها نيز همگى به فضيل بن غزوان مىرسند و او اگر چه مورد توثيق كتاب‌هاى رجالى اهل سنّت است ، ليكن همه اين منقولات از وى ، روايت واحدى بيش نيستند . ديگر روايات ناظر بر شأن نزول اين آيه كه در شأن نزول چهارم و پنجم ياد شدند نيز هيچ يك ، اعتبار سندى ندارند .