پژوهشى درباره شأن نزول آيه ايثار در قرآن كريم مىخوانيم : " وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ . « 1 » و كسانى كه پيش از آنان ( مهاجران ) در سرا ( مدينه ) جاى گرفته‌اند و ايمان‌آورده‌اند ، هر كس را كه به سوى آنان مهاجرت كرده ، دوست دارند و نسبت به آنچه به ايشان داده شده است ، در دل‌هايشان حسدى نمىيابند و [ ديگران را ] بر خويشتن مقدّم مىدارند ، هر چند خودشان نياز مبرم داشته باشند و آنها كه از آزمندىِ نفس خويش ، مصون بمانند ، آنان‌اند كه رستگاران‌اند " . درباره شأن نزول اين آيه ، پنج وجه به شرح ذيل ، روايت شده است : يك . ايثار انصار صدر آيه ، به روشنى نشان مىدهد كه سخن ، درباره ايثار انصار است ؛ زيرا مقصود از عبارتِ " و كسانى كه پيش از آنان ( مهاجران ) در سرا [ ى مدينه ] جاى گرفته‌اند و ايمان آورده‌اند " كه عطف بر آيه قبلى : " براى مهاجران فقير . . . " است ، مسلمانان مدينه‌اند كه " انصار "

--> ( 1 ) حشر : آيه 9 .