إنَّ للّه تَبارَكَ وتَعالى عِلمَينِ : عِلما أظهَرَ عَلَيهِ مَلائِكَتَهُ وأنبِياءَهُ ورُسُلَهُ . . . وعِلما استَأثَرَ بِهِ . « 1 » براى خداى تبارك و تعالى دو علم است : يكى علمى كه فرشتگان و پيامبران و فرستادگانش را بر آن آگاه گردانيده . . . و ديگرى ، علمى كه ويژه خود قرار داده است . و در روايتى ديگر از ايشان آمده است : إنَّ اسمَ اللّهِ الأَعظَمَ عَلى ثَلاثَةٍ و سَبعينَ حَرفا ، و إنَّما كانَ عِندَ آصِفَ مِنها حَرفٌ واحدٌ . . . و نَحنُ عِندَنا مِنَ الاسمِ الأَعظَمِ اثنانِ و سَبعونَ ، و حرفٌ و احِدٌ عِندَ اللّهِ تَعالَى استَأثَرَ بِهِ فى عِلمِ الغَيبِ عِندَهُ . « 2 » همانا اسم اعظم خداوند ، داراى هفتاد و سه حرف است و از اين تعداد ، تنها يك حرف آن در اختيار آصف [ بن بَرخيا ] بود . . . و نزد ما از اسم اعظم ، هفتاد و دو حرف است . و يك حرف ، نزد خداى متعال است كه در انحصار خود او و در علم غيبش است . نيز مواردى از ويژه‌سازى خويش و يا وابستگان از اموال شخصى ، استئثار ممدوح شناخته مىشود . و به طور كلّى هر جا ويژه ساختن خود يا نزديكان ، بر اساس حكمت و منطبق با موازين عقل باشد ، استئثار ، ممدوح است . ب استئثار نكوهيده استئثار نكوهيده ، عبارت است از ويژه ساختن خود و يا نزديكان ، بر خلاف منطق

--> ( 1 ) الكافى : ج 1 ص 255 ح 1 ، الاختصاص : ص 313 ، بصائر الدرجات : ص 394 ح 10 . ( 2 ) الكافى : ج 1 ص 230 ح 1 ، كشف الغمّة : ج 2 ص 403 ، دلائل الإمامة : ص 414 ح 377 ، إثبات الوصيّة : ص 254 ، بحار الأنوار : ج 14 ص 113 ح 5 .