هر كس مَهريه زنى را ندهد ، در پيش خدا زناكار محسوب مىشود و خداوند در روز قيامت ، به او مىفرمايد : " بنده من ! كنيز خود را با عهد و پيمانم به همسرىِ تو در آوردم ؛ ولى تو به عهد من وفا نكردى " . پس خداوند عز و جل خود ، مطالبه حقّ آن زن را به عهده مىگيرد و تمام كارهاى نيك آن مرد را مىستاند ؛ امّا [ اين مقدار ] باز حقّ همسرش را جبران نمىكند . پس دستور داده مىشود كه آن مرد را در آتش افكنند . هر كس از شهادت خود برگردد و آن را كتمان كند ، خداوند [ در روز قيامت ] در حضور خلايق ، گوشت او را به خوردش مىدهد و در حالى كه زبان خود را مىجود ، به دوزخ مىرود . هر كس دو همسر داشته باشد و در تقسيم خودش و مالش ميان آن دو ، به عدالت رفتار نكند ، روز قيامت در حالى آورده مىشود كه دستانش بسته و نصف بدنش خميده ( افليج ) است و وارد آتش مىگردد . هر كس همسايه خود را به ناحق بيازارد ، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مىگرداند و جايگاهش آتش خواهد بود . بدانيد كه خداوند عز و جل از آدمى درباره حقّ همسايه‌اش بازخواست مىكند و هر كس حقّ همسايه خود را ضايع كند ، از ما نيست . هر كس به مسلمانى تهىدست ، به خاطر تهىدستىاش اهانت كند و او را خوار شمارد ، هر آينه حقّ خدا را خوار شمرده و پيوسته خداوند عز و جل از او در خشم و ناخشنودى خواهد بود ، تا آن گاه كه آن تهىدست را راضى گرداند . و هر كس مسلمان تهىدستى را احترام كند ، روز قيامت ، خداوند را خندان ديدار مىكند . هر كس امرى دنيايى و امرى آخرتى برايش پيش آيد و او دنيا را بر آخرت برگزيند ، خداى متعال را در حالى ديدار مىكند كه هيچ حسنه‌اى نداشته باشد كه از آتش محفوظش بدارد ، و هر كس آخرت را بگيرد و دنيا را وا گذارد ، در روز قيامت ، خداوند عز و جل را در حالى ديدار مىكند كه از او راضى است . هر كس بر زن يا كنيزى به حرام دست پيدا كند و او را از ترس خداوند رها كند ، خداوند عز و جلآتش را بر وى حرام مىگرداند و از آن وحشت بزرگ [ روز قيامت ] ، در امانش مىدارد و او را به بهشت مىبرد ؛ امّا اگر با وى مرتكب حرام شود ، خداوند بهشت را بر او حرام مىگرداند و به دوزخش مىبرد .