عبارت‌اند از : برنامه‌ريزى و تلاش براى تقويت ايمان و علم و انديشه ، و الگو قرار دادنِ انسان‌هاى خودْ ساخته و شايسته در جامعه ، و نيز يارى خواستن از خداوند متعال براى رسيدن به اين مقصد بزرگ . ره‌نمودهاى پيشوايان اسلام در اين زمينه ، براى مربّيان امور تربيتى ، بسيار كارساز است . پنج . آموزگاران ادب نخستين مسئول تربيت يا آموزگار ادب ، خداوند متعال است . اوست كه پيامبرانِ خود را به زيور ادب آراست و آنان را مأمور آراستن ديگران به اين فضيلت كرد . اين وظيفه ، پس از پيامبران ، به اوصياى آنان منتقل شد . امام على عليه السلام در اين باره مىفرمايد : إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله أدَّبَهُ اللّهُ ، وهُوَ صلى اللّه عليه و آله أدَّبَنى ، و أنَا اؤَدِّبُ المُؤمِنينَ و اوَرِّثُ الآدابَ المُكرَمينَ . « 1 » پيامبر خدا را خداوند ، ادب آموخت ، و او مرا ادب آموخت ، و من مؤمنان را ادب مىآموزم و براى مردمانِ ارجمند ، ادب به ارث مىنهم . و در روزگار ما ، اين وظيفه سنگين ، بر دوش مسئولان سياسىِ جوامع اسلامى است . از نظر اسلام ، برنامه‌ريزى براى فرهنگ‌سازىِ ادب در جامعه ، يكى از اصلىترين حقوق مردم بر زمامداران است و در شرايط كنونىِ جهان اسلام ، علما و فرهيختگان ، مسئوليت ويژه‌اى در اين زمينه دارند . علاوه بر مسئولان سياسى و فرهنگى ، خانواده بخصوص پدر نيز در تأديب فرزندان خود ، وظيفه دارد . يكى از حقوقى كه اسلام براى فرزند بر پدر به رسميت شناخته ، مؤدّب بار آوردن اوست . پيامبر خدا مىفرمايد :

--> ( 1 ) . ر . ك دانش‌نامه ميزان الحكمه : ج 2 ص 278 ح 961 .