سخنى درباره ادب ادب ، در اصل به معناى دعوت از مردم براى اجتماع بر " مأدَبه " يعنى طعام است . تهذيب اللغة اين واژه را چنين معنا كرده است : أصلُ الأَدبِ الدُّعاءُ ، و قيلَ لِلصَّنيعِ يُدعى إلَيهِ النّاسُ مَدعاةٌ و مَأدَبَةٌ . وَ الأَدَبُ الَّذى يَتَأَدَّبُ بِهِ الأَديبُ مِنَ النّاسِ ، سُمِّىَ أدَبا لِأَنَّهُ يَأدِبُ النّاسَ الَّذينَ يَتَعَلَّمونَهُ إلَى المَحامِدِ ، و يَنهاهُم عَنِ المَقابِحِ . « 1 » ادْب ، در اصل به معناى دعوت كردن است ، و به قولى ، غذايى كه مردم به آن دعوت مىشوند ؛ يعنى هم به معناى " دعوت كردن " و هم به معناى خود " غذا " . و ادبى را كه مردمان اديب فرا مىگيرند ، ادَب گفته‌اند ؛ چون افرادى را كه ادب فرا مىگيرند ، به خوبىها فرا مىخوانَد و از زشتىها بازشان مىدارد . و در معجم مقاييس اللغة آمده است : الأَدْبُ : أن تَجمَعَ النّاسَ إلى طَعامِكَ ، و هِىَ المَأدَبَةُ و المَأدُبَةُ ، وَ الآدِبُ : الدَّاعى . . . و مِن هذَا القِياسِ الأَدَبُ أيضا ؛ لِأَنَّهُ مُجمَعٌ عَلَى استِحسانِهِ . « 2 » ادْب ، گرد آوردن مردم است براى غذايى كه فراهم آورده‌اى ، كه همان مأدَبه و

--> ( 1 ) . معجم تهذيب اللغة : ج 1 ص 133 " أدب " . ( 2 ) . معجم مقاييس اللغة : ج 1 ص 74 " أدب " .