سخنى درباره زهد كلمه " زُهد " در اصل به معناى " اندك بودن " و " كم‌ارزش بودن " چيزى است و از آن جا كه اين معنا غالبا ملازم با بىرغبتى به آن چيز است ، اين كلمه در بىرغبتى نيز به كار مىرود . ابن فارس در تبيين معناى " زهد " مىگويد : الزاء و الهاء و الدال أصل يدلّ على قلّة الشىء ، و الزّهيد : الشىء القليل ، و هو مُزْهِدٌ : قليل المال ، و قال رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله : " أفضل الناس مؤمن مُزهِد " ، هو المقلّ . « 1 » مادّه زاء و هاء و دال ( زهد ) ، بر اندك بودن چيزى دلالت مىكند . " زَهيد " ، يعنى چيز اندك و " مُزهِد " يعنى داراى مال اندك . پيامبر خدا فرمود : " برترينِ مردم ، مؤمنِ مُزهد است " يعنى آن كه دارايى اندك دارد . جوهرى ، " زهد " را چنين معنا كرده است : الزّهد خلاف الرّغبة . . . و التَّزهيدُ فى الشىء و عن الشىء : خلاف الترغيب فيه . « 2 » زهد ، خلاف رغبت است . . . و " التزهيد فى الشىء و عن الشىء " يعنى در فلان چيز يا نسبت به آن ، زهد ( بىرغبتى ) ورزيدن . و راغب اصفهانى در المفردات آورده است :

--> ( 1 ) . معجم مقاييس اللغة : ج 3 ص 30 . ( 2 ) . الصحاح : ج 2 ص 481 .