سخنى درباره امانت واژه " امانت " ، ضدّ " خيانت " ، مصدر و از ريشه " أمن " به معناى آرامش قلب است و " امين " ، به كسى گفته مىشود كه دل ، در سپردن چيزى به او احساسِ آرامش كند . همچنين به چيزى كه سپرده شده نيز " امانت " اطلاق مىگردد . ابن فارس ، در معناى امانت مىگويد : الهمزة والميم والنون أصلان متقاربان : أحدهما الأمانة التي ضدّ الخيانة ، ومعناها سكون القلب ، والآخر التصديق . « 1 » همزه و ميم و نون ، دو اصل [ معنايىِ ] نزديك به هم دارد : يكى امانت كه ضدّ خيانت و به معناى آرامش دل است ، و ديگرى گواهى دادن . راغب اصفهانى نيز در تبيين معناى امانت ، آورده است : أصل الأمن طمأنينة النفس وزوال الخوف ، والأمن والأمانة والأمان في الأصل مصادر ، ويحمل الأمان تارةً إسما للحالة التي يكون عليها الإنسان في الأمن ، وتارة اسما لما يؤمن عليه الإنسان . « 2 » ريشه " أمن " ، آرامشِ خاطر و رفع نگرانى است . امن و امانت و امان ، در اصل ، مصدر هستند و امان ، گاهى اسم حالتى است كه انسان در آن حالت ، آرام است ، و گاهى هم اسم چيزى است كه انسان با آن ، آرامش مىيابد .

--> ( 1 ) . معجم مقاييس اللغة : ج 1 ص 133 . ( 2 ) . مفردات ألفاظ القرآن : ص 90 .