بازى والدين با كودك گذشته از اجازه بازى دادن ، بازى والدين با كودك ، خود موضوع مهمّ ديگرى است . از طرفى بازى ، ركن مهمّ حيات كودك است و از طرف ديگر ، والدين ، جزئى از زندگى كودك هستند كه براى وى ، از جايگاه ويژه‌اى برخوردارند . به همين جهت ، براى كودك خيلى مهم است كه پدر و مادرش در دنياى او وارد شوند . اين جاست كه بازى با كودك ، اهمّيت مىيابد . چون والدين ، مهم‌ترين افراد براى كودك هستند ، بازى كردن آنها با كودك ، موجب تكريم كودك و بالا رفتن عزّت نفس او مىگردد و احساس خودْ ارزشمندى و كرامت نفس را براى وى به وجود مىآورد . همچنين ، رابطه كودك با والدين را تحكيم مىكند و در گرم شدن و صميمى شدن رابطه ( كه از ضرورت‌هاى رابطه مطلوب ميان والدين و كودك است ) ، نقش اساسى دارد . خريد اسباب‌بازىهاى گوناگون ، پيشرفته و گران‌قيمت ، موجب احساس رضايت كودك از رابطه‌اش با والدين نمىشود . او مايل است كه والدين ، او و دنياى او را درك كنند و همراه او باشند . بر همين اساس ، دو مطلب در آموزه‌هاى دين وارد شده است : يكى بازى كردن والدين با كودك ( كه در سيره پيامبر خدا ، بسيار ديده مىشود ) و ديگرى اين كه والدين بايد با فرزند خود ، " كودكانه " بازى كنند ( التَّصابى مع الصَّبىّ ) . بازىِ بزرگانه ، براى كودك ، شيرين و ارضاكننده نيست . تنها بازى كودكانه ، كودك را ارضا مىكند و شخصيت وى را مىپرورانَد و مهارت‌هاى زندگى را به وى مىآموزد . لذا پيامبر خدا با كودكان ، بازى كودكانه مىكرد . نكته مهم ، اين است كه بازى كردن بزرگان با كودكان ، لهو و لعب نيست ؛ بلكه كارى خردمندانه ، بزرگ‌سالانه و حكيمانه است و موجب كسر شأن نمىگردد .