نقشِ بازى در رشد كودك بازى براى كودك ، جدّىترين موضوع حيات است . واژه بازى براى بزرگ‌سالان ، مساوى با وقت‌گذرانى ، بطالت ، غفلت و . . . است كه مانع تكامل و تعالى مىگردد ؛ امّا در مورد كودك ، بستر رشد و تكامل اوست . دوران بازى كودك ، دوران تعطيلى تكامل نيست ؛ بلكه دوران شكوفايى استعدادهاى او از طريق بازى است . از اين رو ، توصيه شده كه به كودكان خود ، اجازه بازى بدهيد « 1 » و كودكى كه بازىگوش باشد ، در بزرگ‌سالى ، خوش‌فهم و بردبار مىشود . « 2 » حديث دوم ، نشانگر نقش اساسىِ بازى در رشد و تعالى شخصيتى انسان است . كودكى كه كودكىِ خود را به وسيله بازى ارضا نكرده باشد ، در بزرگ‌سالى ، رفتارهاى كودكانه از او سر مىزند . " كودك‌ْصفتى " ، از نابه‌هنجارىهايى است كه برخى افراد در سنين جوانى و بزرگ‌سالى به آن مبتلا هستند . يكى از علل اين نابه‌هنجارى ، ارضا نشدن كودكى در دوران كودكى است و ارضاى كودكى به وسيله بازى صورت مىگيرد . ارزشِ بازى از نظر روان‌شناسى هر بازى سالم و بارورى كه كودك به آن مشغول مىشود ، داراى ارزش‌هاى بس

--> ( 1 ) ر . ك : حكمت‌نامه كودك : ص 243 ( اجازه بازى دادنِ به كودك ) . ( 2 ) ر . ك : حكمت‌نامه كودك : ص 243 ( ستايش بازىگوشى كودك ) .