و در هفت سال دوم ، بنده است . حال ، عبوديت و بندگىِ كودك نسبت به پدر و مادر ، نتيجه همان اعتمادى است كه در هفت سال آغاز زندگى نسبت به آنها پيدا كرده است . پيدايش اين حالت در كودك در هفت سالِ دوم زندگى ، با عنايت به اين كه اين ايّام ، دوران تعليم و تربيت اوست ، فوق العاده براى سازندگى او اهمّيت دارد . پس از سپرى شدن هفت سالِ دوم زندگىِ كودك ، دوران وزارت او در خانواده فرا مىرسد ، چنان كه در ادامه حديث مىخوانيم : و وَزيرٌ سَبعَ سِنينَ . و در هفت سال سوم ، دست‌ْيار ( و مشاور ) است . در اين دوران ، كودك ، ديگر بنده و فرمانبر نيست . تكريم شخصيت او در اين دوران ، ايجاب مىكند كه او همانند وزير خانواده ، مورد مشورت قرار گيرد و كارهايى كه از او بر مىآيد ، به وى واگذار گردد ( تا مسئوليت‌پذير شود ) و بدين سان ، مسئوليت خانواده در تعليم و تربيت كودك ، به پايان مىرسد .