ج راه‌هاى تأمين نياز مالى مبلّغ اگر مزد تبليغ از نظر اسلام ، در هر صورتْ نكوهيده است ، اين سؤال قابل طرح است كه : نيازهاى مبلّغ ، از چه طريقى بايد تأمين شوند ؟ 1 . كسب در كنار تبليغ جمعى از روشن‌فكرْنماها ، از حدود نيم قرن پيش ، مىپنداشتند كه روحانى بودن ، اساسا شغل نيست و مبلّغان بايد ضمن شغل‌هاى ديگر ، به ترويج ارزش‌هاى دينى و هدايت مردم بپردازند . آنان مىگفتند : اگر روحانيان در كنار تبليغ ، به كسب و كار نيز بپردازند و نيازى به مردم نداشته باشند ، مىتوانند اسلام را آن گونه كه هست ، به مردم ارائه كنند و تحت تأثير خواست كسانى كه نيازهاى اقتصادىِ آنان را تأمين مىكنند ، قرار نگيرند . هرچند نياز مستقيم روحانيان به مردم ، آثار زيانبارى دارد كه توضيح آن گذشت ؛ امّا اين راه حل هم صحيح نيست و به فرموده امام خمينى رحمه‌اللّه ، اين فكر ، بيشتر از ناحيه كسانى مطرح شده است كه با اساس روحانيت و اسلام ، مخالف هستند . روحانى ( مبلّغ دين ) بودن ، كارى است مثل كارهاى ديگر و در شرايط كنونى ، ممكن نيست كسى بخواهد در رشته‌هاى مختلف علوم اسلامى تخصّص داشته باشد و در ضمن ، به كار ديگرى هم براى تأمين نيازهاى زندگى بپردازد . 2 . تأمين نياز اقتصادىِ مبلّغ توسّط حكومت در شرايطى كه نظام اسلامى ، موفّق به اجراى احكام نورانى اسلام به طور كامل شده باشد و بيت‌المال مسلمانان ، به طور متمركز در اختيار دولت اسلامى باشد و از سوى ديگر ، نيازى به نظارت حوزه‌هاى علميه و پيشوايان دينى بر دستگاه‌هاى اجرايى و تقنينى و قضايى نباشد ، شايد بهترين راه تأمين نيازهاى اقتصادى روحانيان و