نمىرساند . من مانند تو نيستم كه براى فرو نشاندن خشمم آنان را تنبيه كنم . پس ، نفرين بندگان مرا بس كن ؛ چرا كه تو در حقيقت ، بنده‌اى بيم‌دهنده‌اى ، نه شريك در پادشاهى [ من ] و نه مراقب بر من و بندگان من . بندگانم در ارتباط با من ، سه گونه‌اند : يا به درگاه من توبه مىكنند و من توبه آنان را مىپذيرم و گناهانشان را مىآمرزم و عيب‌هايشان را مىپوشانم ، يا عذاب خود را از آنها باز مىدارم ، به اين دليل كه مىدانم به زودى از پشت‌هاى آنان نسل‌هايى مؤمن بيرون مىآيند و از اين رو با پدران كافر ، مدارا مىكنم و با مادران كافر ، با درنگ و حوصله رفتار مىنمايم و عذابم را از آنها بر مىدارم تا آن مؤمن از پشت آنان بيرون آيد و چون از هم جدا شدند ، عذاب من درباره آنان تحقّق مىيابد و بلايم آنان را در ميان مىگيرد ، و [ يا ] اگر نه آن ( توبه كننده ) بود و نه اين ( كسى كه فرزندانى مؤمن به دنيا آورد ) ، عذابى كه برايشان آماده كرده‌ام ، بزرگ‌تر از كيفرى است كه تو برايشان مىخواهى ؛ زيرا عذاب من براى بندگانم بر حسب جلال و كبرياى من است . پس اى ابراهيم مرا با بندگانم وا گذار ؛ چرا كه من از تو ، به آنان مهربان‌ترم و مرا با بندگانم وا گذار ؛ چرا كه من جبّار و بردبار و دانا و حكيمم ؛ با علم خود ، آنان را تدبير مىكنم و قضا و قَدَرم را در ميان آنها به اجرا در مىآورم " . 3800 . امام زين العابدين عليه السلام درباره آيه : " سپس نزديك آمد و نزديك‌تر شد تا [ فاصله‌اش ] به قدر [ طولِ ] دو انتهاى كمان يا نزديك‌تر شد " : مقصود ، پيامبر خداست كه به حجاب‌هاى نور ، نزديك شد و ملكوت آسمان‌ها را ديد . سپس بسيار نزديك شد و از زير پاى خود به ملكوت زمين نگريست تا حدّى كه گمان كرد با زمين به اندازه فاصله دو سر كمان يا كمتر فاصله دارد .