3 / 58 مجيب واژه‌شناسى " مُجيب " صفت " مُجيب ( اجابت كننده / پاسخ دهنده ) " ، اسم فاعل از " أجابَ ، يُجيبُ " و از ريشه " جوب " به معناى " باز گرداندن سخن " است . گفته مىشود : " أجاب عن سؤاله " ؛ يعنى " جواب پرسش او را داد " ؛ امّا سخن ، " جواب " ناميده نمىشود ، مگر اين كه پس از پرسش و درخواست باشد . مُجيب ، كسى است كه در برابر دعا و درخواست ، قبول و بخشش مىكند . مجيب ، در قرآن و حديث در قرآن كريم ، برگرفته‌هاى از ريشه " جوب " ، چهارده بار در مورد خداى متعال به كار رفته است و صفت " مُجيب " ، يك بار در اين آيه كريم آمده است : " پروردگار من ، نزديك و پاسخ دهنده است " . در قرآن و احاديث ، صفت " مجيب " و افعال هم‌ريشه آن ، در مورد دعا و درخواست به كار رفته است ، و خداوند است كه به دعاكنندگان و نيازمندان و درماندگان و توبه‌كنندگان ، پاسخ مثبت مىدهد و نيازهايشان را برآورده مىسازد . قرآن " و به سوى [ قوم ] ثمود ، برادرشان صالح را [ فرستاديم ] . گفت : " اى قوم من ! خدا را بپرستيد . براى شما هيچ معبودى جز او نيست . او شما را از زمين ، پديد آورد و در آن ، شما را استقرار داد . پس ، از او آمرزش بخواهيد ، آن گاه به درگاه او توبه كنيد ، كه پروردگارم نزديك [ و ] اجابت‌كننده است " " .