عطاكننده‌اى است كه عطاى او تمام نمىشود و اوست كريمِ مطلق كه داراى همه انواع خير و شرف و ارزش‌هاست . كريم و اكرم ، در قرآن و حديث در قرآن كريم ، صفت " كريم " ، يك بار همراه با صفت " غنى " و يك بار همراه با صفت " ربّ " به كار رفته است و صفت " اكرم " ، يك بار به صورت " پروردگارت كريم‌ترين است " و دو بار به صورت " داراى شكوه و كَرَم " به كار رفته است . همانطور كه در واژه‌شناسى ديديم ، كَرَم ، به دو معناى " شرف " و " گذشت از گناه " به كار رفته است . در احاديث نيز " كريم " به دو معناى شريف و گذشت كننده از گناهان بندگان ، آمده است . عبارت " پس او عزيزتر و كريم‌تر و ارجمندتر و بزرگ‌تر از آن است كه توصيفگران ، نهايت ارجمندىاش را توصيف كنند ، يا دل‌ها به نهايتِ بزرگىاش راه يابند " ، به معناى اوّل اشاره دارد و تعابير ديگر ، مانند : " مرا عفو كن و از من درگذر ، اى كريم ! " و " خدايا ! به واسطه كَرَم و فزون‌بخشى ، بر من نيكىِ بدون عوض كن " ، در معناى دوم به كار رفته است . به نظر مىرسد كه كَرَم ، وقتى به ذات نسبت داده مىشود ، به معناى شرف است و هنگامى كه به فعل نسبت داده مىشود ، به معناى گذشت و بخشش است .